“O alarm çaldığında kimse olucegini düşünmemişti”
“Belki de bu felaket sonumuzdu”
Blok dersin ilk kısmı gittikten sonra felsefeci sınıfa girdi, onun derse gelmemesi için dua ediyordum dersi cok zor geçiyordu ve Buda beni bayıyordu. Sayfa sayısı bilmem kaçta kaldığımız kitabımı açtım ve her zamanki gibi kolumu sıraya kafamıda kolumun üzerine koydum ve düşüncelere daldım cam tarafında oturuyordum ve manzaram güzeldi kafamda her zamanki gıbı tek bi isim vardı “emre” ondan cok hoşlanıyordum oda bunu biliyordu fakat ıkımızde olamazdık çünkü Emre yakın bı arkadaşımın eski sevgilisiydi aslında arkadaşımda biliyordu fakat Emre ıle pek bısey yaşamadıklarını ve onu sevmedıgını soylemıstı ama biliyordum yinede olamazdık
-kızım kafanı kaldırmayı düşünüyor musun dersteyiz?
Felsefecının bu cümlesi kafamı kaldırıp ona bakmamı sağladı huzursuzdum çünkü kaldırılmak hoşuma gıtmemıstı
-kusura bakmayın hocam dalmısım
Cevabımdan sonra hoca dersi anlatmaya devam etti o anlatırken gözüm on sıramdakı “yakın olduğumu düşündüğüm “ arkadaşlarıma kaydı kağıtla yazışıyorlardı ve kayıt üzerinde bahar yazıyordu kafamı kaldırıp ne olduğuna bakacakken sınıf ıcerısınde en nefret ettıgım çocuk olan denizin bana baktığını gördüm ona göz devırdım ondan midem bulanıyordu varlığı zarar
-evet çocuklar blok dersımızın sonuna geldik pek dınlemedinız dersi ama sızın kaybınız yazık etmeyin kendınıze
Hoca bu cümleyi söylerken ıcım bunaldı kendimden geçiyordum kadın cok yavaş konuşuyordu hoca kapıdan çıkarken olduğum yerden kalktım ve kapıya doğru ilerledim sınıftakılerde çıkmak ıcın hazırlanırken bı ses duydum alarm sesıydı
-ne bu tatbikat falanmı yapıyorlar
-e bize haber verılmedı
-ne tatbikatı bu arkadaşlar bılen varmı
Tam bu ne ya diye düşünürken aniden tek bir çığlık sesi ve bir anons sesi tüm okulu doldurdu …
- BÖLÜM SONU