Zamanın ve mekanın sınırlarının silindiği, doğayla teknolojinin tek bir ritimle nefes aldığı ütopik Aetheriakentinde, enerji artık faturalandırılan veya tükenen bir kaynak değildi. Şehirdeki her canlı, her yaprak ve her sokak lambası, evrenin bitmek bilmeyen kozmik akışıyla uyum içindeydi.
Bu uyumun mimarlarından biri olan Aras, şehri çevreleyen kristal ağları inceliyordu. Aetheria’da enerji, eski dünyadaki gibi fosil yakıtların yakılmasıyla ya da devasa, hantal panellerle üretilmiyordu. Burada enerji, entropinin tersine çevrildiği bir niyet ve hareket döngüsünden doğuyordu.
İnsanların attığı her adım, bir çocuğun kahkahası, rüzgarın ağaç dallarıyla yaptığı dans ve hatta zihindeki dingin düşünceler, kristal sokaklar tarafından soğuruluyor ve anında temiz bir ışığa, tatlı bir esintiye ya da şehri koruyan görünmez bir kalkanın termal enerjisine dönüşüyordu.
E = mc2
Bu kadim formül, Aetheria'da sadece yıkıcı bir gücü değil; kütlenin ve bilincin, saf, tükenmez bir refah enerjisine dönüşebileceğini simgeliyordu. Depolama alanlarına, pillere veya barajlara gerek yoktu; çünkü enerji, tıpkı sevgi gibi paylaşıldıkça ve aktıkça çoğalan bir bilince sahipti. Bu bilinci kendisi edinmişti.
Aetheria'da kıtlık bir kelimeden ibaretti. Çünkü biliyorlardı ki; evren, kendini sürekli yenileyen sonsuz bir potansiyel denizidir ve insan bu denizin sadece bir damlası değil, o damlayı yönlendiren iradedir.
Aras, kristal konsola dokunarak şehrin ışık frekansını hafifçe yukarı kaydırdı. Şehir, gökyüzündeki yıldızlarla aynı tonda parıldamaya başladı. Enerji artık kontrol edilen bir güç değil, yaşamın ta kendisiydi. Fakat bir gün beklenmedik birşey oldu ve şehre o geldi Kael.