*Emir Sarının ağzından*
Ben hep baskıcı bir ailede büyüdüm.Annem cerrah, babamla mühendisti.Tabiki meslekleri bu kadar iyi olan iki ebeveynin mükemmel bir çocuk istemeleri çok normaldi ya da değildi ,beni buna alıştırdılar.Herneyse dediğim gibi ben hep baskılarla büyüdüm ailem her zaman mükemmel olmamı,kusursuz ve düzenli çalışmamı isterdi.Her zaman babam "Hadi Emir,ders çalış Emir,kursuna geç kaldın Emir,senden bi halt olmaz Emir,bıktım senden Emir"
Merak etme bende senden bıktım baba.....Herneyse ailem beni sürekli kurslara gönderirdi.
Yüzme,İngilizce,Fransızca,basketbol, futbol, satranç,dershane anlayacağınız beni bir eşya olarak görüyorlar ve bende onların gözlemlerini haklı çıkartacak davranışlar sergiliyordum.Ve ne derlerse boyun ediyor,en ufak bir hatamda özür diliyordum.Ne kadar da saçma?Değil mi?Tabi o zamanlar saçma gelmiyor insana sadece ailem benim geleceğimi düşünüyor diye kendimi ovutuyordum.Kendi yaralarımı kendim sarıyordum.Şunu çok iyi hatırlıyorum bir keresinde babamdan çok pis dayak yemiştim tabiağlayaram her çocuk gibi
Annemin yanına koştum.Ama annem benim ona güvendiğim gözümde idol bellediyim biricik annem sadece bana şunu söyledi **erkekler ağlamaz**..Bunu bana kesinlikle o kusursuz diye düşündüğüm kadın söylemişti....Benim mükemmel annem...Harika olduğunu düşündüğüm annem....O günden sonra aklıma dank etti.İkisde beni sevmiyordu.İkiside beni önemsemiyordu..Eğer babam veni önemseseydi bana vurmazdı eğer annem beni önemseseydi **erkekler ağlamaz** demez, beni teselli ederdi.....
Bölümleri kısa oluyor farkındayım ama pek fazla vakit bulamıyorum...