(eee ben biraz yeniyim inş bişey demezsiniz neyse biraz iyi olmuştur demi?)
*artık hava karanlık, gece geç saatlerde çoz az evin ışığı hala açıktı, ama karanlıkta yaşıyanlar için gün daha yeni başlıyordu o pis duvarlarda anlamlı-anlamsız yazılların olduğu yerde yürüyordu hiçkimse yoktu o hariç yürümeye devam etti ne yapacağı belli değil gibi gözüküyordu sadece yürüyordu, peki bundan önce ne oldu? Haydi bi geçmişe dönelim ve onun! "arel demir'in" gözünden bakalım*
.
..
...
*ailemle masada oturuyorduk ama kardeşim burada değildi odasından çıktığı nadir görülürdü zaten ama onlarla oturmak kendimi gergin hissettiriyor "babam" bana bir bakış attı ve konuya başlıyacağı belliydi konu ise.. Kardeşim ve onun bir hata olduğuydu ve o
"görüyorsun önemli bir konuşma yapcağız ve o velet odasından çıkmıyor bile! Sanki ona istediği her şeyi verdiğimiz yetmezmiş gibi"
dedi*
*kendi kendime 'sanki bunun nedeni sen değilsin' dedim annem ise orada oturdu ve her zamanki gibi sessiz kaldı*
*"babam" tekrar konuştu "ben gidiyorum misafirlerimiz gelicek o veleti hazırlayın" dedi sert ses tonunu iliklerimize kadar hissettik ben hemen konuşmaya girdim "anlaşıldı" dedim ve çenemi kapadım "babam" sadece başını eğdi ben kardeşimin odasına yöneldim annem ise her zaman oturduğu koltuğa büzüştü ve pencereye baktı babam kapıya geçti ve dışarı çıktı - evde olan herşey evde kalır- ben kardeşimi gördüm yatakta uzanmışımtı beni hissetmiş olsa gerek arkasını döndü ilk lafa giren bendim "hazırlan misafirler geliyormuş ve hepimizi görücekler ne kadar istemesen'de yapacaksın"
*kardeşim bunun üzerine çok uzun bir süre iç geçirdi ama üstünü değiştirmeye gitti bende kendi odama geçtım ve bir takım elbise seçip üzerime geçiriverdim ugh bunlardan nefret ediyordum çok dar ve kravatlar sıkıyordu ama -misafirler önemlidir- yani pek bir şansım yoktu onları görmezden gelmekle...keşke siktiri olup bu dünyadan gidebilsem
Önemli biri olmak? Yok ben almıyım sadece normal bi insan gibi yaşamak istemek bu kadar anormal mi???*
*ve birkaç saat geçmişti hazırlanmış kapının önünde bekliyorduk kardeşim ile ben annemin yanında dik durduk ve gülümsedik misafirler içeri girdiği onlara en iyi tavrımızı sergiledik övgü aldık Ve biraz daha konuşmadan sonra elbette "babam" misafirlerle ofisine geçti günün tamamlanmasına daha vardı yani bizim de kendimize ayırabileceğimiz zaman kalıcaktı derken.. "babam" bana seslendi ve ben ise odaya girdim kapıyı açıp ve "babamın" yanına gittim sordum, "baba, ne söylecektin?" o ise şöyle karşılık verdi "oğlum, konuklarımız seni daha iyi tanımak istiyor"
*konukları süzdüm belli etmeden çoğunlukla orta yaşlı ve yaşlı adamlar vardı ve onların partnerleri yanı karıları ise misafir odasında annem ile birlikteydi, çoğu zengin gözüküyordu tabikede öyle olucaktı.. Sonra aralarından orta yaşlı bıyıklı mavi bir takım elbise giyen biri bana döndü ve "söyle bakalım adın ne?" dedi*
*ben gülümsemeye devam edip cevap verdim "Arel, siz?" adam gülümsedi ve cevapladı şuanlık herşey iyiydi, adam cevap verdi "aras, ama bana aras amca diyebilirsin baban ile sıkı fıkıyız" *ben sadece başımı evet anlamında salladım aras amca nın yanındakiler bir anda bana sorular sormaya başladılar bu işte bir terslik vardı... Ama ne? Hepsini cevpladım ve sonunda aras amca açıklamaya başladı "yani aslında biz senin iznini istiyoruz bir konuda, o konu ise babanın varisi olduğunu biliyorsun yani benimde bir oğlum ikiniz berabar şirketi yöneticeksiniz yani şuandan tanışmanızı istiyorum" ben şoke olmuştum bir ortak mı? Evet babamın ortağı vardı ama benim? Bu çok fatklıydı ama hemen bir gülümsemeyle şoku atlatmış gibi davrandım ve sordum "oğlunuzla ne zaman görüşebilirim?" aras amca bir sırıtma takında acaba neden.. Ve "bugün. Eşyalatını topla çok daha iyi bir ortaklık kurmanız için beraber yaşıyacaksınız" dedi.. Ben bunu artık sorgulamaya başlıyordum bu cidden gereklimi? Adını bike bilmiyorum ama gülümsedim ve kafamı salladım "babamın" attığı bakışlar beni strese sokuyordu ve düzgün bir cevap veremedim.. Peki kardeşim?.. Ahh ne oluyor!*