Ölüm biraz daha açık konuşuyordu benimle ve ben her seferinde, sonbaharın dökülen yapraklarını biraz daha anlamlı buluyordum. Ölü bir karga gözlerimin içine bakıyordu bir pazar sabahı. Rüzgar dağıtırken saçlarımı, bir vapur daha kaçırmıştım işte ve anlayamıyordum nasıl oluyordu da bu sıcakta ben bu kadar üşüyordum. Aklını kaçırmış olan şu adamı defalarca görüşümden sonra, Bu gün her seferkinden biraz daha akıllı gözüküyordu gözüme ve diğer insanlar biraz daha çılgındı sanki.
Yalın ayak dolaşan çocukların gülüşmeleri çığlık gibi geliyordu. Onlarda olup da bende olmayan neydi. Düşünceler daha bir ağır hava ciğerlere girinceKurşun oluveriyordu. Sevdiğim kadının gözleri düştü gözlerime onu ilk defa tanımıştım işte bu vapur seferlerinden birisinde. Saçları bir bayrak kadar hür, etekleri bir şeyler anlatıyor, elleri martıları doyuruyordu. Güzel olabilmek bu kadar kolay mıydı? Bir ayna bulmam gerek diye düşündüm. ‘’Hanım teyze ver şu aynayı saçlarında ki aklar kar taneleri kadar beyaz‘’ Yürüdüm adım adım, cesaretin soğuk yüzüne rağmen vapuru döven çılgın dalgalar kadarcesur oluverdim bir anda , o beyaz demirleri tutarak duruverdim yanında.
‘’ martılar kadar hür olmak isterdim ‘’ dedim, Bana baktı bir an sonra kafasını çevirdi
‘’ Onlarda senin kadar tok olmak isterlerdi’’dedi gülümsedi.
Beynime ziftler akıyormuş gibi kaldım bir anda, devam ettim sözlerime ‘’onların koca bir denizi, var balıklarla dolu bir deniz bu kadar zor olmamalı tok olmak’’ dedim.
‘’ Seninde koca bir şehrin var. Bu kadar kolay mı tok olmak senin için ’’ dedi.
Ve o an dedim ki kendi kendime ‘’saçının her bir teli beni mutlu etmek için yeterliydi bu kadının’’, sefaletin her türlüsüne karşı onun elinden yediğim ekmek tanesi kralların sofralarında bir şölene davettir benim için, varsın gökyüzü mavi olmasın, varsın sıcaklar mevsimi beni bulmasın. Yalnız o baksın gözlerimin içine dünyanın bütün çirkinliği içinde kırmızı kazakları hiç çıkmasın dolabımızdan, eline batabilecek olan hiçbir gülü yetiştirmem ben. O olsun da ‘’ben’’ kelimesi geçmesin dilimden.