Gülperi, hayatı boyunca hiç bu kadar korktuğunu hatırlamıyordu. Daha önce hiç böylesine bir şey hissetmemisti. Ancak yeni hisler keşfeden yalnızca Gülperi değildi. Kurt da hayatı boyunca çok sayıda macera yaşamasına rağmen hiç bu kadar karışık hissetmemisti.
Gülperi şoku atlattıktan sonra tek yapabildiği şey tiz bir çığlık atmaktı. Çırpınarak, bağırtılarının arasında "Bırak beni, uzaklaş!" Dedi.
Kurt alayla gülümseyerek kızı yere bıraktı. "Sakin ol, sana zarar verecek değilim."
Kız hemen silkelendi, yara bere içinde kalmıştı ama umursamiyordu. Tek istediği şey hemen kurttan uzaklasmakti. "Her kurt da böyle derdi, avını yemeden iki dakika önce!"
"Seni avım olarak görmüyorum, eğer görseydim şuan çoktan ellerimde olurdun." Kıza biraz yaklaşarak fısıldadı. "Tabii sen beni avcın olarak görüyorsan o zaman durum değişir."
Gülperi'ye daha bebekliginden beri annesi ona kurtlardan uzak durmasını tembih etmişti. Okuduğu kitaplar hep kurtları kötülemisti. O da haliyle hep bir ürpertiyle büyümüştü. Şimdi ise ilk defa gerçek bir kurt görmüştü ve yapabileceği tek şey korkmaktı. "Lütfen, git."
Kurt fazlasıyla sakin ve bu durumdan memnun bir ifadeyle gülümsüyordu. Bir ağaca yaslanarak kızı baştan aşağı süzdü. "İsmin ne?"
Gülperi küçük bir kahkaha attı. "Gerçekten bu durumda ismimi mi soruyorsun? Gerçekten!?"
"Ben meraklı bir kurdum. Ayrıca neden bu kadar korktun anlamadım ismini merak ettim kanının tadını değil" dedi kurt alayla.
Gülperi korkudan kıpkırmızı kesilmişti. Kaçmaya yeltendi ancak kurt onu bileğinden tutarak engelledi. Kız yaşlı gözlerle "Lütfen gitmeme izin ver." Diye fısıldadı.
Kurt ciddilesti. Artık gözlerinde alaydan başka bir ifade vardı. Kızın yüzünü uzunca süzdü, her detayı ezberlemek istercesine. "Tanıdık geliyorsun. Seni daha önce görmüşüm gibi hissediyorum." Dedi tok sesiyle. "Kimsin sen?"
Gülperi, kurdun sapsarı gözlerine bakarak "Benim kim olduğum seni asla ilgilendirmiyor. Beni rahat bırak!" Diye bağırdı. Kısa bir süre bakıştıktan sonra fısıltıyla konuştu. "Lütfen."
Kurt, kızı daha önce de gördüğüne emindi. Onu korkuttugunun farkındaydı, ilk başta bu onu eglendirse de şuan kötü hissettiriyordu. Yavaşça Gülperi'nin bileğini bıraktı. Yüzünü daha fazla incelemek istiyordu, onu hatirlamaliydi. Ama gitmesine de izin vermeliydi.
Gülperi kurdun bu tavrına şaşırmıştı ancak daha fazla vakit kaybettirmeden oradan uzaklasmaliydi. Hemen arkasını döndü ve her yeri acısa da koşmaya başladı.
Daha birkaç adım atmış iken arkasından bir ses duydu. "Hey! Kırmızı başlıklı kız!"
Gülperi hemen arkasını döndü ve kurdun yerdeki devrilmiş sepetine doğru edildiğini gördü. İçindeki kurabiyelerden bazıları dışarı saçılmış ve kırılmıştı. Kurt, içlerinden birini aldı ve yavaşça ısırdı. "Bunu unuttun. Birkaç kayıp var ama hâlâ çoğunluğu sağlam. Lezzeti de yerinde." Gülümsüyordu, kalpleri ısıtan tarzdan.
Gülperi bir sepete bir de kurda baktı ve hemen sepeti kaptığı gibi yeniden yola koyuldu. Arkasını bir kere bile dönmedi ve onu gülümseyerek izleyen kurdu arkasında bırakıp gitti.
Kurt haklıydı, kızı ilk defa görmemişti.