Yaz aylarından birinde yılın en sıcak günü yaşanırken havada bir esinti dahi yoktu. Sanki gökyüzü günün ilerleyen saatlerinde yaşanacak kasveti gözler önüne sermek istiyor gibi bunaltıcıydı.
Gülperi dizinin hemen altında biten mavi elbisesinin üstüne kırmızı başlığını giymiş, şapkasını başının üstüne sarmıştı. O narin elleriyle annesinin kurabiyelerini koyduğu kocaman bir sepet tutuyordu, her ne kadar zorlansa da belli etmemeye çalışıyordu.
Gülperi ismini çok severdi, ismini babası koymuştu. Babası ne yazık ki kızın doğumundan 3 yıl kadar sonra ölmüştü. Gülperi babasıyla çok vakit geçiremese de her zaman kalbinde kocaman bir yeri olmuştu. Sırf babası kırmızı seviyor diye her şeyini kırmızı aldırmıştı annesine.
Gülperi annesiyle birlikte ormanda küçük bir evde yaşıyordu. Çok bir süsü yoktu ama kız yine de severdi evini. Hayvanlarla yakın olmaya bayılırdı. Ancak annesi bu durumdan memnun değildi. Durumları kötü olmasa bir saniye bile kalmazdı bu ormanda çünkü çok tekinsiz gelirdi kadına. Ayısı var kurdu var derdi.
Gel zaman git zaman kadının eline büyük bir fırsat geçmiş, bu sefaletten kurtuluş yolunu bulmuştu ancak bunun için şehir dışında çıkmalıydı birkaç gün. Ne yazık ki kızını yanına alamaz onu da yalnız bırakmadı burada. Ormanın derinliklerinde annesi yaşıyordu kendisini pek sevmezdi, soğuk gelirdi ama başka bir çaresi yoktu kızını ona teslim etmeliydi. Annesine mektup yollayıp durumu anlatmış, annesi de kabul etmişti.
Gülperi anneannesini çok severdi, çok yakın olmasalar da her bir araya geldiklerinde onu çokça besler, güzel hikâyeler anlatırdı. Yıllar geçmişti görüşmeyeli, onu çok özlemişti. Annesi ona bu haberi verdiğinde çok mutlu olmuş hemen en güzel giysilerini giymişti.
Ancak planlar istendiği gibi gitmemişti. Kadının hemen şehir dışında çıkması gerekiyordu. Normalde kızını annesine kendi teslim edecekti ancak bunu yapamazdı. Ormana güvenmiyordu ama kızına güveniyordu. Onu kocasının yokluğunda güzel bir şekilde yetiştirdiğine inanıyordu. Kimseye güvenmemesi gerektiğini tembih etmişti. Onu yalnız başına yollara çıkarmak istemezdi ama zorundaydı.
Annesi kızına yaklaştı ve en tatlı ses tonuyla "Kızım bak, konuştuğumuz gibi kim yanına yaklaşırsa yaklaşsın sen yolundan ayrılmayacaksın, kimseye inanmayacaksın"
Gülperi büyüdüğüne inanıyor, annesinin telaşına anlam veremiyordu "tamam anne biliyorum ben sen merak etme, büyüdüm zaten ben genç kızım artık. Oraya gidince ilk işim sana mektup yazmak olacak"
Annesi gülümseyerek "seni çok seviyorum canım kızım" dedi.
"Ben de seni çok seviyorum anne"
Ikisi uzunca sarıldı ve daha sonra annesi kızını yaşlı gözlerle yolcu etti. Gülperi elinde sepetle başladı yürümeye. Başına geleceklerden habersiz heyecanlı ve mutlu şekilde uzun yolculuğuna başladı.
