Bölüm 8

Yollarda süzülüyorum. Adımlarım adımlarına karışırdı bir zamanlar. Şiir yüklü vagonlarla sana gelirdim. Şiirlerim evsiz öksüz kaldı. Bir parça kırmızı kalmadı. Kırmızı bir dövmeyle en adam yanlarımı esir aldı. Bir kırmızı gülümseme. Sahte gülücüklerin insafına kaldı şövalyenin asaleti. Evim neresi bilmiyorum. Ama bu dünya değil. Hiç bir şiirin sonu gelmez derdim. İçimde ki şair bugün dokuzuncu kattan atlayarak intihar şairliğinide inkar etti. Son şiirim sonu gelmeyen bir hüzünün son satırları. 134. Peronu görmeden bir sigara dahi içmeden birdaha dokunamadan gögsümde duran son şiir bu. Ben seni mandalina kabukları kadar masum sevdim. Şimdi nereye giderim bilmiyorum. Birdaha karşılıklı sigara içemeyiz ama. Mandalina da yiyemeyiz. Öylesine boktan öylesine yalnız. Kırmızı diye bir tını varmış. bu hayat denen yoklukta var olan birşeymiş. Tozlu raflarda arama beni ben kırmızıyım. Çok sigara içerim. Sigara dumanına boğarım kırmızıyı. Şiirlerimin hepsini vücuduma diktiler. Sayfalarca yara bandım vardı oysa. Yetmedi. Olmadı. Hoşçakal kırmızı.