Kirli Kan

Herkese selam 🩸🙌🏻 Bu kitaptaki her şey bir kurgudan ibarettir. Gerçeklikle bir bağlantısı yoktur. Ve keyifli keyifli okumalar ♥️ BÖLÜM ŞARKILARI: -Down by Simon Feat Trella -Tomorrow We Fight by Tommee Profitt-feat Svrcina - The Other Side by Ruelle - No Time To Die by Billie Eilish - Dynasty by MIIA - Beating Heart by Ellie Goulding - Kingdom Fall by claire wyndham - Stand Up by Cynthia Erivo - 🩸 ' bir zamanlar gülleri severdim ama şimdi o güller kirli bir kandan başka bir şey değillerdi' EFNAN YAKAZA Yine ve yine bir pisliği temizliyordum bitmek bilmeyen dünya işlerinden bıkmıştım artık ve pes etmem ramak kalmıştı ama bunu engelleyen bir şey vardı; PARASIZLIK! Param yoktu ve çalışmak zorundaydım, 24 yaşında olmama rağmen kendimi 40'lı yaşlarında gibi hissediyordum. Annem ve babam olacak ebeveynlerim beni bir çırpıda silip atmışlardı. İkisinin de kendilerine ait yaşamları vardı. Sanki beni hiç doğurmamış olan annem beni gördüğü anda yolunu değiştirir olmuştu. Neden beni istemiyordu bilmiyorum ama bildiğim tek bir şey vardı o da benden ölesiye nefret etmesiydi. Babası söylemiyorum bile o sanki beni yapmamış gibi bana ' sen kirli bir leke gibisin' demişti bana ve işte o zaman baba denen adam gözümden düşmüştü. Şimdiki evlatlarına harika (!) bir babaydı. Patronumun baba seslenmesiyle eskiye dair kötü anından sıyrılıp ona baktım. Oldukça fit olan patronumun en kötü özelliği altın kaplama dişleri olmasıydı. Hayır, o kadar kasların var ve sen gidip o dişlere altın mı taktırdın? Erkeklerden nefret ederdim babam yüzünden ama bazılarının yakışıklı olduklarını inkâr etmezdim. "Efendim Serdar Bey?" Dedim. Serdar bey birkaç dakika suskunluğunun ardından nihayet konuşmaya başlamıştı. Bir dondu sandım ama neyse ki öyle olmamıştı. Hani kitaplarda olur ya sihirli güçler ile zamanı durdururlar işte bende öyle bir şey oldu sanmıştım ama yanılmışım. "Efnan işin bittiği zaman odama gel konuşacaklarımız var." Deyip cümle kurmama müsaade etmeden ortadan kayboldu. Bu adam... Neyse küfür etmek bana yakışmazdı ya da siktir et neyi yakışmayacakmış. Sikerim ben bu adamı! Peki, bayan zekâ bunu ne ile başaracaksın diyen iç sesime orta parmak çektim. Garip bir homurtu ile sesini kesmişti. Durdum bir anlığına deliriyor olabilir miyim? İç sesim az önce homurdandı mı? Fantastik kitapları okuyarak sonunda delirdim sanırım gaipten sesler duymaya başladım. Elimdeki işi kısa sürede bitirip patronum Serdar beyin kapısına geldim, içimden bir ses hiç te iyi şeyler olmayacağını söylüyordu. Bu restoran neredeyse 2 senedir çalışıyorum ve hiçbir kusur işlememiştim ve müşteriler sırf benim için buraya geldiklerini düşünürsek iyi bir iş çıkarıyordum burada. Kapıyı tıklattığımda içeriden Serdar beyin gür sesini duyduğumda içeri girdim. Ya Allah Ya bismillah. Oda da Serdar beyden hariç her şey vardı resmen. İçki şişleri her yerdeydi, yeni alınan kıyafetleri bir köşede yığın oluşturmuştu ve bu gördüğüm görüntü resmen şok içinde bırakmıştı beni. Bu adam bu kadar kirli bir adam mıydı? Serdar bey her zaman tertipli ve temiz olurdu içimden bu adam kesin temizlik hastası biridir demiştim ama şimdi ki gördüğüm görüntü düşüncelerimi çürütmüş durumdaydı. Serdar bey başı ile karşısındaki dolu koltuğu gösterdiğinde bir an ona bakakaldım, nedeni ise o koltuğun üzerinde iç çamaşırlarının olmasıydı. Allah'ım gördüklerim bir şakadan ibaret olsun. Ama hayır gördüğüm manzara hiç te rüya gibi değildi. Tiksinti halinde ki yüzümü gizleme zahmetine büyük bir çaba içerisinde girdim. O yüzden patronuma nazik (!) bir şekilde gülümseyip iç çamaşırlarıyla dolu koltuğa oturdum tabii ki minnacık bir boşluk açıp öyle oturdum. Gözlerim bir anlığına iç çamaşırlarına kaydığında gördüğüm şey ile adeta dumura uğradım, aman Allah'ım o gördüğüm şey bok lekesi miydi? Kusmamak için kendimle amansız bir mücadele içine girdim bu adama ben temiz biri mi demiştim siktir edin bu adam dümdüz kirli fanustu. Serdar beyin konuşması ile zorla da olsa dikkatimi ona verdim, vermek istemedim ama verdim işte. Tamam, sustum konuşmam gittikçe saçma bir şekilde müstehcen hale geliyordu. O kadar fantastik kitaplar okudum ki sihirlerin olduğu dünyaya ışınlanmak istedim şuan. Belki sihrim olsa bu adamın kirli bir dona çevirirdim. "Efnan sen bizim için bulunmaz Hint kumaşı olduğunu bilmeni isterim, neredeyse her müşteri seni görmek için restoranımıza geliyorlar ve bu da iş yerim için mükemmel para kaynağı demek ayrıca sizin de maaşınız demek oluyor." Dedi Serdar Bey ama onu çok dikkate alamıyordum şuan. Aklım oturduğum koltuktaki boktan iç çamaşırlarındaydı. Kafamı olumlu anlamda salladım " öyle efendim." Dedim ve ardından ekledim " sizin restoranınıza gelmemek ayıp olurdu buraya benden ziyade sizin yemeklerinizi sevdikleri için geliyorlar." Dedim ve yalaka moodumu şuan açmam lazımdı. Neden bilmiyorum ama size demiştim, yani kendime demiştim burada tuhaf kokular geliyordu. Hayır, konu iç çamaşırları değildi. Serdar bey derin bir nefes aldığında içimdeki his daha da kötüleşti. Ya işten çıkarırsa? Sırf diğerleri kıskandığı için onları olumsuz etkilediğimi düşünürse? Kıskanç köpekler! Aslında beni gerçekten çekemiyorlardı. Hayır, yani sizde müşterilere öküz gibi davranmayıp benim gibi kibar bir şekilde konuşsaydınız patron sizi de desteklerdi. Gerçi ben şuan gördüklerimden sonra patronun beni desteklemesini isterdim. "Seni buraya çağırmamın nedeni bu gördüğün kargaşa, senden ricam burayı toplaman. Her işte iyisin." Diyen patronumun suratına bön bön suratına baktım. Şaka yapıyor olmalıydı. Ben garsondum onun kişisel temizlik asistanı değil. İlk önce derin bir nefes aldım karşımda ki pislikten üremiş patronuna baktım ve ağzımı açtığım anda odayı dolduran telefon sesi yüklü miktarda küfür içiren konuşmamı engellemiş oldu. Serdar bey bana eliyle bir dakika işareti yapıp odanın diğer tarafına doğru geçti ve amansız konuşmasını sürdürmeye devam etmeye başladı. Gözlerimden ateş fışkırıyordu resmen, bildiğinizin beni kendi kirli eşyalarını temizlemek için yanına çağırmış şaka gibi! Bende sanıyorum ki adam beni diğerleri kıskanıyor diye beni işten çıkaracak. Ama gelen şeye bak. Etrafa tekrar göz gezdirdim, her şey aynıydı sanki biraz daha bakmazsam tüm kirler ortadan kalacakmış gibi hissediyordum. Ama bu düşüncem imkânsızdı. Bakışlarımı telefonda biriyle hararetli konuşmaya devam eden Serdar beye çevirdim. Kafasını iki yana sallıyor, olmaz diye konuşmasını devam ettiriyordu. Karşı taraf her ne dediyse Serdar Bey öfkeyle bağırdı. “ ne demek yapamam! Sen ne sanıyorsun beni!” dediğinde olduğum yerde sıçarım. Şaka gibiydi şuan yaşadığım şey, ilk önce patronum beni çağırıyor ve beni neden çağırdığı ile küçük bir açıklama yapıyordu ve şimdi de karşıda ki adam ona her ne diyorsa öfkeyle soluyarak konuşuyordu. Sonunda konuşmasını bitiren Serdar Bey sanki daha demin öfkeli olan o değilmiş gibi bana gülümsedi ve yerine sakin bir şekilde oturdu. Ona tuhaf bir şekilde baksam da bir şey demedim sonuçta özel hayatı beni ilgilendirmezdi. Serdar Beye bir şey demem gerektiğinin farkındaydım ama nerden başlayacağımı bilmiyordum, o yüzden sakin bir şekilde konuya direk giriş yaptım. “ Serdar bey ben bunu yapamam, yani ben bir garsonum temizlemek görevimdir ama bu sizin kişisel işlerinizi kapsadığını sanmıyorum.” Dedim ve tepkisini ölçmek adına suratına baktım ve beklemediğim bir tepki ile karşılaştım. Öfke. Burnundan soluyormuş gibi bir hali vardı şuan. “ ah Efnan yanlış duydum sanırım sen bu işi yapmayacağını söyledin sanmıştım” dediğinde içinden bir umut yanlış anlamışımdır düşüncesiyle bana sormuştu bu soruyu ama daha doğrusu kendisini teyit ettirmek içindi. Kafamı iki yana doğru salladım. “ hayır, Serdar Bey yanlış duymadınız ben sizin iç çamaşırlarınızı temizleyemem. Bir kere midem bulanır benim.” Dediğimde Serdar Bey birden bire kahkaha atmaya başladığında anlamsız bir surat ifadesiyle ona bakmaya başladım. Delirmişti sanırım bu adam. Serdar bey gülmeyi kestiğinde bu sefer ciddi bir surat ifadesi ile bana bakmaya başladı. Hayır, zorla mıydı ya? Yapmak zorunda değildim. Bir garson olabilirdim ama bir kişisel temizleme asistanı değildim. “yapacaksınız Efnan Hanım bu göreviniz…” “yapmayacağım Serdar Bey görev dışım benim.” Dedim aynı sakinlikle ama aynı şeyleri Serdar Bey için söyleyemem çünkü harmanlanan öfkesi ile bana bakıyordu ve gittikçe de artıyordu. Sanki ne dediysem alt tarafı sizin kişisel temizleme asistanınız değilim dedim ne var bunda? Sadece bir saniyeliğine göz teması kurdum Serdar Bey ile ve kendimi kapı dışı buldum. Şuan elimde çantam ve birkaç parça eşyalarımın dışında kapının önünde dikiliyordum. Adam ne dese beğenirsiniz? Benim işimi yapmıyorsan defol git demişti direk ve yüzüme tükürüklerini saçmaktan da çekinmemişti. İğrenç adam. Arkama baktığımda eski sevimli iş arkadaşlarım beni izliyorlardı ve ellerini göğüslerinin üzerine doğru sürtmüşlerdi oh olsun diye. Ay pislik andavallar sizi! Adamın boklu donlarını yıkama zorunda mıyım ya? Oldu paşam çok oldu yaşam! Beni izleyen sevimli arkadaşlarıma orta parmak çekip oradan ayrıldım. Neyse ya en azından barda garsonluk yapıyordum ve orada böyle problemlerimiz yoktu olmamıştı da. Patronumuz ne kadar sert bir adam olursa olsun hiçbir zaman kendi kişisel işlerini bize yaptırmamıştı tabi ev temizliği kişisel bakım temizliğinde bahsediyordum. Diğer türlüsü zaten ben yapamazdım. Adam öldürmek tarzım değildi. Bazen içimden diyordum ki bu adamı diğer yaşamım varsa eğer- tövbe haşa geç bu kısmı kızım Efnan- neyse eğer fantastik bir dünyada yaşasak ve ben bu adamı avlayacak olan avcı olsam ne güzel olurdu kedinin fareyle oynadığı gibi onunla oynayabilirdim. Ama işte imkânlar ve imkânsızlıklar en berbat ikililer. Diğer eşyalarımda sırtlandım yoldan geçen boş bir taksiyi durdurup hızlıca ona bindim. Taksici bana nereye gidiyoruz diye sorduğunda ona cehennem zebanileriyle toplantı salonuna demek vardı ama adamı korkutmaya değmezdi ve bende arabadan inmeye hiç halim yoktu o yüzden “ abicim sen düz devam et ben” dedim adamcağız deli bu sanırım dercesine bana bir bakış fırlattığında umursamadım ona böh desem korkacak bir havası vardı o yüzden gereksiz öğlen molasında hiç de aksiyona gerek yoktu. Kısa süre sonra evime geldiğimde derin bir nefes çektim yıkık dökük gibi olsa da başımı sokacak bir evim vardı. Ne annem beni sorardı ne de babam ikisi de beni belli bir yaşa getirdiklerinde anlamsız olan hayatımdan çıkmışlardı. Gerçi sanki hayatlarımda gerçek anlamda varlar mıydı onu bile bilmiyorum. Tek bildiğim şey iki ebeveynim de benden ölesiye nefret ettikleriydi. Neyse, şimdi gereksiz şeyleri düşünmek istemiyordum. Düşünmek istediğim tek şey uyumaktı ve öylede yaptım, akşam ki çalışma gecem için iyice dinlenmem gerekiyordu. Bugün günlerden cumartesiydi ve hafta sonu daha da kalabalık oluyordu. En yakın kankim Şimal ile aynı yerde çalışıyorduk ve onun orada olması beni karanlık ve sinir dolu düşüncelerimden uzak tutuyordu. Oda ben gibi gündüzleri MC çalışıyor geceleri de barda çalışıyordu. Onun kimsesi yoktu sadece ben vardım be Şimal ’in ban düşkünlüğü bambaşka bir boyuttaydı, eğer şimdi ona işten atıldığımı söylersem Patronumun yanına gider ana bacı söverdi bunu bildiğim için en azından birkaç günlüğüne erteleyebilirdim. Eşyalarımı bir tarafı kırık olan masaya koydum bu ev aynı ben gibiydi, kırık dökük ama dimdik durmaya devam ediyordu. Çalan telefonum ortamda ki matem havasını biraz da olsa dağıtmıştı. Çantamın içinden güç bela bulduğum telefonumu çıkardım ve arayan kişiye baktım. Şimal ’di. İyi insan lafının üstüne gelir derlermiş, hızla telefonumu açtığımda Şimal’ in gür sesini duydum. Bu kızın motoru bir dakika da olsun susmuyordu, ama ben Şimal’ in bu haliyle onu seviyordum. "Bebitoooom, ne yapıyorsun? Özledin mi beni?" Diyerek kıkırdadığında bende güldüm. Böyle de pek özgüvenli kızdı kendisi. "Çalışıyorum Şimalcim. Özlemez olur muyum seni çok özledim hem de" . Umarım sorgulamazdı. Çünkü ben telefonu mesai saatleri içerisinde açmazdım kolay kolay. Şimal derin bir nefes alıp neşeli haliyle kaldığı yerden devam etti. Kızın enerjisinden bana da bir çift... " Ay beni hiç sorma, kıçımdan ter akıyor resmen bir yoğun ki burası anlatamam. Millet evde ki yemeği bırakıp burada yiyorlar. Hayır, isyan ettiğimden değil çok güzel cepleri şıkır şıkır geliyorlar buda bizim maaşımıza yansıyor ama bu kadar kalabalıktan iflahımız çıkıyor." Biri onun adını seslendiğinde bana döndü tekrardan " kanka bu arkadaşının birazdan pestili çıkacak o yüzden seninle konuşmamızı kısa kesmem lazım, yoksa bilirsin seninle sabahaaa kadar dedikodumu devam ettiririm. Birde gece bara geldiğimizde sana anlatamam gereken müthişler ötesi dedikodular var. Haydi öpüldün." Deyip telefona sahte öpücük attıktan sonra kapattı. Telefonu kapattığımda gülümsüyordum, bu kız üzgün olsa bile mutlu olmanın bir yolunu buluyordu. Sanırım ben öyle değildim, olamayacaktım da. Beni seven bir annem babam bile yoktu, nedenini bilmiyordum neden benden nefret ediyorlardı? Şimdi ikisi de başka birileriyle hayat kurmuşlardı ve ikisinin de ikişer tane çocukları vardı yani kardeşlerim… Onları hiç görmemiş ve konuşmamıştım daha doğrusu ne annem izin vermişti kız kardeşlerimle konuşmama neden babamın erkek çocukları ile… Böyle boktan bir ailem vardı işte bana vermedikleri sevgiyi başkalarına veriyorlardı. Kendimi sorgulama raddesine bile gelmiştim, istemedikleri bir şeyi mi tekrarladım? Sanırım bu sorunun cevabını hayatım boyunca öğrenemeyecektim. İç çektiğimde tekli koltuğa kendimi bıraktım, gündüzleri tekrar bir işte çalışabilmek için şimdiden iş bakmaya başlamalıydım. Sürekli barda çalışamazdım yani bar ekstra bir işti ve parası iyiydi ama orada devamlı çalışmak zordu. Yani ben yapamazdım yanımda sırf Şimal olduğu için daha az katlanılır hale geliyordu. Masaya koyduğum telefonumu elime alıp iş ilanları adlı sayfaya girdim hepsine teker teker baktığımda çoğunluğu üniversite mezunu istiyordu ama ben okumamıştım üniversite. Lise mezunuydum bu da iş bulma imkânımı kısıtlı kılıyordu. Ailemden dolayı üniversite okuyamamıştım, denemek bile istememiştim, ama şimdi düşünüyordum da neden tekrar üniversite sınavlarına girmiyordum? En azından şansımı deneyebilirdim. Telefonumda iş ilanı sayfasında biraz daha gezindikten sonra kapattım. Yemek yedikten sonra devam edebilirdim. Yayıldığım koltuktan kalkıp doğruca küçük mutfağıma doğru gittim, makarna yapacaktım tabi oda varsa yoksa da bir tost yapardım sadece alışverişe yarın giderdim artık. Çekmecelerden birini açıp makarnaya baktığımda neredeyse sevinecektim. İnsan bir makarnaya bu kadar sevinmezdi ama bizler gibi olanlar makarna altın bir yemekti. Diğer çekmeceden orta boy bir tencere çıkartıp içine su koyup ocağın altını yaktım. Kaynadıktan sonra makarnayı koyardım. Makarnanın yanına en iyi kola giderdi bu yüzden buzdolabını açıp kola var mı diye baktığımda ve yarım kalmış kola bana göz kırpıyordu. Kolayı masaya koyup makarnanın suya baktığımda çoktan kaynadığını gördüm hemen makarnaları suya koyup üstüne de bir miktar tuz atıp hafifçe karıştırdım. Makarna haşlanana kadar salata yaptım onu masaya koydum. Sonunda sofraya oturup yemeğimi yeme başladığımda içimde bir burukluk oluştu tek masa dört sandalye… Ne annem vardı bu sofrada ne de babam ikisi de benim bırakıp gitmişti peki ne için? Beni sevmediklerini söyledikleri için. O zaman neden sevmedikleri bir çocuğu dünyaya getirmek ister ki bir anne ve baba? Siz bu çocuğu yapıyorsunuz sonra ay ben sıkıldım istemiyorum deyip bir kenara atıyorsunuz? Çocuklar sizin keyif süreceğiniz bir araç değil. Sevgili(!) annem ve babam evlerinde yeni aileleriyle beraber yemek yiyorlar çocuklarına gülümsüyorlar ve çocukları okuldan geldikten sonra ailelerine neler yaptıklarını anlatıyorlardı. Ne güzel değil mi? Çok mutlu bir aile tablosu. Bir de benim evimdeki aile tablosuna bak. Yalnız ve boşluk. İçimde öfke yoktu hayır, öfkeyi beni terk ettiklerinde içimden söküp atmıştım, çünkü öfke bile onlara verebileceğim bir duyguydu ve onlar nefreti bile hak etmiyorlardı. Neyse artık olan olmuş bir ailemin olmadığını kabullenmiştim neticede ama insanın gene az da olsa kalbini yaralıyordu annesiz ve babasız olmak. Bazen kendime diyordum ki annem ve babam ölseymiş belki onları bir nebze de olsa severdim. En iyisi şimdi bunları düşünmeyi bırakıp gerçek dünyama dönmem gerekiyordu en azında iş bulana kadar kafamı dağıtacak şeyler yapmam gerekiyordu. Bileğimde ki saate baktığımda beşi çeyrek geçiyordu ve benim bara gitmede saatime iki saat vardı o yüzden burayı hızla toparladım ve saatim gelene kadar biraz kitap okumak iyi gelirdi. Küçük kitaplığımdan fantastik bir kitap seçip tekli koltuğa geçip oturdum. Kitaba biraz göz gezdirdiğimde konusu ilgimi çekmişti bir kız ormanda kayboluyordu ve kızı ormanda gören en son kişide annesiydi. Kitabı okudukça olaylar daha da ilginçleşiyordu. Kaybolan kız aslında kayıp değilmiş annesi kızını bir odaya hapsetmiş ve kızını kaybı boyunca oraya saklamış. Kadının ağzından şu cümle geçiyordu; ‘ ben seni kimselerin göremeyeceği bir yere sakladım elif buradan tek kurutuluş ne biliyor musun? Bilmiyorsun çünkü buradan asla kurtulamayacaksın ve burada ölmeye mahkûm olacaksın bir sıçan gibi.’ Bu cümlede annesini boğmak istiyordum ruh hastası kadına bak ya! İnsan kendi kızını hapis ede mi? Bir hiç uğruna? İç sesim senin de annen bir hiç uğruna bir kenara attı ya? Haklı olan iç sesime küfür etmek istedim ama haklıydı bir insanın iç sesi bile size acır mıydı? *** EFNAN YAKAZAN’IN RÜYASI… Koşuyordum hiç durmaksızın nereye koştuğumu da bilmiyordum, ama koşuyordum. Arkama bir anlığına baktığımda atın üstünde bir adam görmüştüm, atın hızı bana biraz daha ulaştığında adımlarımı biraz daha hızlı tuttum. Arkamdan bana sesleniyordu atın üstündeki adam ama ona bakmaya cesaretim yoktu. Çünkü korkuyordum. Etrafım ağaçlarla çevrili ve korkunç bir yerdi sanki tüm her şey üstüme doğru uçuyormuş gibiydi. Arkamda ki adam bana bir kez daha seslendiğinde küfür ettim gittikçe yaklaşmıştı. “kaçma! Bir şey yapmayacağım sana! Koruyacağım seni!’ bellezza celeste’! (cennet güzellik)” Ne dediğini anlamazsam da kötü bir şey dediğini hissetmiştim ama bu beni durduramazdı. Sonunda saklanacak bir alan bulduğumda oraya geçip bedenimi sakladım ve sessiz olabilmek adına ağzımı sıkı sıkıya kapattım. Nal sesleri tüm ormanı dolduruyordu ve ben en ufak bir çıt dahi çıkarmıyordum. Kafamı adamın olduğu yere doğru biraz çıkartırken attan indiğini gördüm, etrafına bakıyor ağaçların ardından sanki beni bulabilecekmiş gibi dikkatli gözlüyordu. Sessiz olmak adına ağzımı bir kez daha sıkı sıkıya kapattım korkuyordum. Ya burada sıkışıp kalırsam? Ya ölürsem? Ama ölmek istemiyordum yaşamak istediğim çok şey vardı. Sonra bir nefes hissettim ve adeta dona kaldım kafamı çevirmeye korkuyordum yüzümü adamın olduğu yere ve şimdi olmadığı yere korku dolu gözlerle bakıyordum, kaçışım buraya kadardı. Artık bir ölüydüm. Arkamdaki nefes tenimi ürpertiyordu ve olduğum yerden bir yere ayrılmamı sağlıyordu. İstesem de yapamazdım çünkü sonum gelmişti. Kulağımı yalayan nefesine karşılık ağzımda ki elime bir el uzandı ve onu yavaş bir şekilde çekti. Kalın ve iri bir eli vardı hissediyordum. Tek bir çıt sesi dahi çıkarmadan öylece bekledim ve ardından yakınıma doğru iyice eğilip nefesini kulağıma üfledi. Ve ben olduğum yerde titredim. Ardından ömrüm boyunca tutsak olacağım o cümleleri sıraladı; “ sen yeşil gözlü kadın… Buranın yeni varisi, krallığın yeni başlangıcı ve benim Kraliçem olacaksın”… Yattığım yerden sıçrayarak kalktığımda ter içinde kalmıştım. O neydi öyle? Nasıl bir rüya görmüştüm sanki gerçek gibiydi. İçimden bir ses bu rüya çok fantastikten okumaktan dolayı oluyordu. Yattığım yerden gözlerimi kapadım, üzerimde kalan kitabı yanıma doğru bırakırken gördüğüm rüyadan dolayı elimi hızlı atan kalbime götürdüm. Aptal Efnan çok fazla fantastik kitaplar okursan rüyana da böyle deli deli şeyler görmeni sağlatır. Kafamı yattığım yerden kaldırıp dışarı doğru baktım ve havanın çoktan kararmış olduğunu gördüm, gözlerim anında belerirken hemen telefonuma baktığımda saatin altı buçuktu en azında buradan kovulmama lazımdı. Çok beklemeden hemen küçük oma geçtim, çok süslenmek istemiyordum zaten gideceğim barda yeterince süslü kızlar vardı bir de benim süslenme gerek yoktu. Göz önünde olmak en son istediğim şeydi. Şimal öyle değildi, süslenmeyi severdi göz önünde olmak, hayranları varmışçasına etrafına hava atmaya bayılırdı. Yani ikimiz çok zıt karakterlerdik. O herkesin önünde olmaya bayılan bir tiyatro oyuncusu ben ise kimsenin görmeyeceği solmaya mahkûm bir çiçektim. Aynadan son kez kendime bakıp odadan çıktım küçük çantamı alıp eve son kez kontrol ettikten sonra çıktım. Binadan indiğimde kapının önünde çoktan gelmiş olan arkadaşımı gördüm. Bana gülümsüyordu, ama gülümsemesi sanki normal bir gülümseme gibi değildi. Daha çok 'seni öldüreceğim bakışıydı. Yanına geldiğimde ona soru dolu bir ifadeyle baktım " ne? Ne oldu? Niye öyle bakıyorsun Şimal, makyaj yapmadım diye kızıyorsan kız umurumda değil. Biliyorsun makyaj yapmayı sevmiyorum." Cümlemi bitirdiğimde Şimal ‘in yüz ifadesi silinmemişti. Garip, tam ona ne olduğunu soracakken birden bana sarıldığında şaşırmıştım. Ne olmuştu şimdi? Sarılışına karşılık verip kollarımı beline sardım. Kafası boynumun olduğu yere iyice bastırdı. Sıkı bir şekilde tuttuğu boynum birazdan elinde can verecekti neredeyse. Ellerim sırtında ne olduğunu sormak için biraz geriye doğru çekildim. Simdi yüzündeki gülümsemeden eser yoktu. " Ne oldu Şimal? İlk önce sarılıyor ve ardından sarılıyorsun bir şey mi oldu? Gene sevgilinden mi ayrıldın o yüzden sarılmaya mı ihtiyacın vardı" dediğimde Şimal iç çekip bana üzgün bakışları atmaya başladığında sorunun ne olduğunu anladım. İşten ayrıldığımı anlamıştı. Lafı dolandırmadan " nasıl öğrendin?" Dedim. Şimal bunu dememi bekliyormuş gibi derin bir soluk alıp elini omuzuma atıp sıvazladı. "Bir değişiklik olsun dedim ve seni işten almak istedim beraber eve geçeriz diye, ama o patronun bana seni artık burada çalışmadığını kovduğunu söyledi. Kızdım çünkü sen işini dört dörtlük yaparsın biliyorum, ona sorduğumda defolup gitmemi söyledi bana bende ona orta parmak gösterip hızla ayrılıp soluğu burada aldım işte. Ne oldu Efnan neden kovdu seni o altın kaplamalı dana?" Dedi öfkeli bir şekilde. Ofladım kafamı sağa sola çevirip kütlettim tekrar Şimale baktım “ kovma sebebi onun kirli donları yıkamamış olmam o yüzden kovdu beni manyak adam!” dedim öfkeli bir sesle. Ya. Ya bir insan sırf patronunun kirli donlarını toplamadı diye işten mi kovulur ya? Ne saçma bir denklemdi bu. Şimal ise benden daha öfkeli duruyordu gözleri fıldır fıldır dönüyordu ve bu da aklında kırk tane tilki geçiyor demek oluyordu. Koluna dokunup kafasındakilerden ayrılıp bana odaklanması için dikkatini dağıtmak amaçlı “ barda iş bittikten sonra balıkçıya gidip kafa dağıtıyoruz” dedim en makul seçenek bu gibi duruyordu yani umarım öyle olurdu. Şimal bir an düşünüyormuş gibi gözleri beni baştan aşağı taradı ve ardında göz kırkıp güldü. “sen istersin de gitmez miyim yeşil elmam. Haydi, gidelim işe yoksa geç kalırsak buradan kovuluruz.” Karakteri ve hiç değişmeyecek ikonik lafları… *** Bar bugün kalabalıktı içkileri servis ederken bile iki kez düşme tehlikesi atlatmıştım, benim aksime şimal yeterince rahattı ayaklarında patenleri olsa rahat rahat gezerdi o derece, ben ise bir gram arkadaşıma çekmemişim. Bir anlığına göz göze geldiğimizde ikimizde yorgunca birbirimize gülümsedik. Her ne kadar düşme tehlikesi olmasa da oda benim gibi yorulmuştu. Adımı seslenen barmene baktığımda bir şeyler söylüyordu ama onu anlamam mümkün değildi en az birkaç metre uzaktaydım. Yanına geldiğimde oldukça telaşlı görünüyordu. Hızlıca hazırladığı viskileri bana doğru uzattığında ona baktım “ bunları arkanda ki 3 numaralı masaya götür ve acele et!” diye bağırdı kafamı olumlu anlamdan sallayıp arkamı döndüm, 3 numaralı masaya geldiğimde bunların birer zengin züppeleri olduğunu gördüm. Hepsi birbirinden beter bir haldeydi. Aralarında uzun boylu esmer kumral saçlı olan çocuk yanında ki kızın neredeyse kafası göğüslerinin içine girecekti, zaten kız da bundan gayet memnundu. İçkilerini masaya bırakıp arkamı dönecekken bir el bileklerime sertçe asıldığında gözlerim korku dolu bir şekilde açıldılar. Hızla arkamı döndüğümde siyah saçlı çocuk bana Bayık bir şekilde bakıyordu ve oldukça sarhoştu. Ağzı yayık bir şekilde “nereye güzellik böyle?” Gözlerimi sakince kapattım kendine hâkim ol Efnan korkulacak bir şey sarhoş aptalın biri sadece elini çekecek ve yoluna gideceksin. Dediğimi yapmak adına kolumu ondan çekmeye çalıştım ama pislik sarhoş olmasına rağmen güçlüydü. “ elimi bırakır mısınız?” dedim nazik bir şekilde söylemiştim suyuna gitmek beni rahat bırakması demekti. Ama işe yaramadı ve adam gevşek bir şekilde gülmeye devam edip bileğimi kendine doğru çekip yanına oturtturduğunda gözlerim şokla irileşti. Şaka yapıyor olmalısın evren! Bu işten de kovulamazdım ya! “lütfen bırakın beni!” dedim duymasına adına bağırmıştım. Ama hayvan herif kafasını bana doğru eğip burnunu saçlarıma yaklaştırıp kokladı, şimdi kusacaktım. Kafamı ondan kurtarmak adına geriye doğru çekip beni buraya gönderen barmene çevirdim ama o gözlerini irice açıp gözlerini benden kaçırdı ve başka bir müşteri ile ilgilenmeye devam etti. Siktir ya! “nazlanma sende istiyorsun işte! Sırf bu yüzden böyle yerlerde çalışıyorsunuz öyle değil mi? çünkü zengin adamlar buraya geliyor ve bizler sizler için birer nimetiz. Öyle değil mi çocuklar” diyen zengin piçe baktım. Şaka yapıyor olmalıydı? Allah’ım bana yardım et, burada çalışmak en son istediğim şeydi ama başka seçeneğim yoktu zaten ailemde yardım etmezdi ki bana. Kendimi sarhoş adamdan bir kez daha çekmeyi denedim ama nafileydi it herifte öküz gibi güç vardı sanki. “ bırakın dedim size! Laftan anlamıyor musunuz Allah aşkına ya” dedim ama öküz herif sanki ona komik bir şey söylemişim gibi yüzünü bana doğru dönüp kulağına ağzıma doğru yaklaştırdı. “ne dedin güzellik anlamadım? Malum gürültülü bir yerdeyiz… İstersen daha rahat bir yere geçebiliriz” şuan kendimi boğmak istiyordum. Bir kez daha kendimi çekmeyi denediğimde onu sinirlendirmiş olacak ki kendisiyle beraber beni de ayağa kaldırdı. “ yetti! Fazla naz aşk usandırır gidiyoruz.” Arkadaşlarına bakıp “ biz yukarıda ki lobideyiz sakın gelmeyin!” diyerek ikaz ettiğinde artık debeleniyordum. “bırak beni piç herif yoksa iki gözünü de çıkartırım!” dedim ama nafileydi adam duymuyordu beni, kendi önden kolumdan tutup yukarıya doğru çıkarmaya başladığında korku dolu bakışlarımı Şimali bulmak için çevirdim ama onu göremiyordum en olmadık yerde ortalıktan kaybolmak nedir Şimal! Allah’ım bana yardım et! Peşinde sürükleyip bir odanın önüne geldiğimizde hızla kapıyı açıp beni içeri fırlattı. Ben yere düşerken önüme gelen saçlarımı hırsla çekip pisliğe baktım. Arsız bir şekilde gülüyordu. Elini kemerine götürüp çözdü ve bir kenara fırlatıp adımlarını yavaş bir şekilde bana doğru atmaya başladığında bende geriye doğru sürünüyordum. Şimdi tam şuan da bir kahramana ihtiyacım vardı! Kitaplarda genelde öyle olurdu. Şuan bir kitabın içerisinde misin Efnan sence? Diyen iç sesime hak verdim burada öylece kurtulmayı bekleyemezdim bir şeyler yapmam lazımdı ama ne? O üzerime doğru gelirken gözlerim yatağın olduğu taraftaki vazoya çarptı evet iş görürdü en azından öldürmezdi. Adam bana odaklanmışken birden adımları durdu ve şok olmuş bir şekilde bana bakmaya başladı ne olduğunu anlamazsam da gözleri gözlerime kitlenmiş haldeydi ve ben anlamıyordum. Evet, bana saldırmadan önce donup kalmıştı ama neden gözlerime bakıyordu? Ne vardı gözlerimde. Onu dikkatli bir şekilde baktığımda bir şeyler mırıldanmaya başladı, ne dediğini duyamıyordum. Düştüğüm yerden kalkıp öylece dikilen adamın yanına yaklaştım, adımlarım temkinliydi her hangi bir saldırı yaparsa elime aldığım vazoyu suratına geçirebilirdim. Ama adam ona yaklaştığım an çığlık atmaya başladı ve geriye doğru gitmeye çalıştığında olduğu yere sırt üstü yere düştü. “gelme! Seni canavar ucube gelme!” diyerek bağırdığında kaşlarımı çattım ruh hastası şimdide bana canavar diyordu. “sensin canavar! Bana saldıracaktın ha! Pislik herif sen kadınları kolay lokma mı sandın” dedim ve elimde ki vazoyu ona fırlatırmış gibi yaptım. Adam bu hareketimi görünce gözlerim korku dolu bakış atıp düştüğü yerden kalktı. Ellerini bana doğru sallayarak konuşmaya başladı.” Sen… Sen bir canavarsın! Gözlerin…” dedi ve cümlesini devam bitirmeden odadan kaçarcasına çıktı. Olduğum yere çöktüğümde adamın dedikleri kafamı kurcalamıştı gözlerime neden öyle tuhaf bakıyordu? Alt tarafı yeşil elma renginden gözlerim vardı? Ve az kalsın tecavüze uğruyordum. Elimi kalbime götürdüğümde yaşadığım adrenalin dolayı hızlı atıyordu. Yavaşça ayağa kalktığımda odanın kapısı hızla açıldı ve içeriye Şimal girdiğinde neredeyse akmaya hazır olan gözyaşlarım akacaktı. Şimal ilk önce bana ve elimdeki vazoya bakıyordu, burada ne olduğu anlayan arkadaşım bana baktı ve gözleri gözlerimde takılı kaldı ve şok olmuş bir şekilde baktığında ona ne olduğunu bile sormadım ve yanına gelip omzuna sarılıp ağlamaya başladım. Şimal yaşadığı şoktan hızla sıyrılıp kollarını bana sımsıkı doladı. Elleri saçlarımı bulup okşayarak konuşmaya başladı. “iyisin balım, iyisin ben geldim ağlama” sesinde bariz bir şekilde şaşkınlık akıyordu ama o an ona aldırış etmedim. İleride yaşayacağım büyük değişim sonuçlarını bilseydim onu o an sorgulardım… Şimalden ayrılıp kendime çeki düzen verdim kendime gözyaşlarımı silip gülümsedim hiçbir şey olmamış gibi… “ hadi gidelim.” Dedim ve Şimalin önünden geçip odadan çıktım. İçimden fırtınalar kopuyordu belli etmemeye çalışıyordum da, hayatım yeterince yorucu ve zordu zaten. Arkamdan bana yetişen Şimal beni durdu ona bakmamak istemeyerek gözlerimi etrafta gezdirdim, etrafta öpüşen çiftler, birbirlerini elleyen bir başka çift… Hayat bundan mı ibaretti onlar için? Sevişmek ve öpüşmek? Sonrada o paralarla günleri gün etmeleri… “ Efnan iyi değilsin balım gel çıkalım şimdi işten ha olmaz mı? Şoktasın biliyorum hatta-“ dediğinde sözünü kestim. Kafamı olumsuz anlamda sallayarak gülümsedim canım arkadaşıma. Onunda bir hayatı vardı ve en az benim ki kadar zordu hayatı, o birçok işten kovulmuştu, ilk çalıştığı yerde patronu olacak denyo herif ona zorla dokunmaya çalışmıştı. Eh oda haliyle adamın ağzını burnunu kırmıştı, sonra suçlu oymuş gibi patronu işten çıkarmıştı üstüne üstlük tazminat davası açmıştı ve kazanmıştı da pislik herif! Diğer iş yerlerinde de aynı sorunlarla karşılaşmıştı ve sonuç gene aynıydı. Bu yüzden burası onun son çalışma yeriydi. “benim yüzümden işinden olamazsın Şimal yapma bunu, ikimizde biliyoruz ki burası senin için son yer.” Dedim. Şimal kaşları anlını kırıştıracak kadar çattığında bu dediğime sinirlenmişti ama doğruyu söylüyordum. Benim yüzümden işinden olamazdı. “olursam olayım Efnan senden önemli mi? benim senden başka bir ailem yok bunu bilmiyor musun? O piçi öldürecektim ama her ne gördüyse korkudan altına işemiş gibi duruyordu.” dediğinde yutkunma ihtiyacı hissetim. Evet, ne olduğunu anlamazsam da bana saldıramadan bende her ne gördüyse yüzünde dehşet bir ifade oluşmuştu. “bilmiyorum Şimal birden korkup kaçtı işte, sanırım ayıldı ve bulunduğu yeri fark eder etmez kaçıp gitti. Boş verelim ve işimizi bitirip çıkalım.” Gerçekten bugünün bitmesi için sabırsızlanıyordum evime gidip uyumak istiyordum. Kötülüğü anca bu şekilde yok edebiliyordum ben… * ‘gün gelecek yaşadığını yaşatmadan ölmeyeceksin Efnan hayatını yok edenler bir sonraki yaşantında da olacaklar ama sen Efnan gücünün her şeyi yok edebildiğini göreceksin… Sadece pes etme…’ * Müşterilerle ilgilenmek çok zordu hele ki bu müşteriler oldukça sarhoş ve laftan anlamayan müşterilerse… Birkaç dakika önce yaşadıklarımı düşündüm, o adam yoktu burada kaçıp gitmişti ama arkadaşları buradaydı hepsi bana bakmaktan çekiniyorlardı önceki tavırlarından farklı bakıyorlardı bana. Nedenini anlamasam da bu beni bir nebze de olsa iyi hissettirmişti. Şimal ile göz göze geldik her şey yolundaymış gibi güldüm arkadaşımın daha fazla endişelenmesini istemiyordum, yeterince sorunu vardı başında birde ben üstüne tuzu biberi olmak istemiyordum. Adımın seslenilmesi ile arkamı döndüğümde birini göremedim. Kaşlarımı kaldırdım gaipten sesler falan duyuyordum sanırım. Efnan… Geç… Olmadan ait olduğun yere dön… Zihnimden bir ses yükseldiğinde neredeyse elimdeki siparişleri düşürecektim. Deliriyor muydum? Ait olduğum dünya mı? İç sesim kafayı yedi sanırım, ya da kafayı yiyen bendim. ‘Efnan…’ ses sanki çok yakınımdan geliyordu ama etrafıma baktığımda kimseyi göremiyordum, Şimal ise diğer müşterilerle ilgileniyordu ve onun bana seslenmesi imkânsızdı. Kafamı iki yana doğru salladım yorgunluk bedenimi ele geçiyordu ve benim saçma sapan ses duymamı sağlıyordu. Saatime baktığımda işimin bitmesine 5 dakika vardı. Şimale baktığımda onunda yanıma geldiğini fark ettim. Yüzünde ki mutluluk beş kilometre öteden okunuyordu. Yanıma geldiğinde otuz iki diş sırıtarak “ metoşla barıştık!” diyerek bağırdığında neredeyse gülecektim. İkisi en az bin kez küsüyor ve barışıyorlardı ve bende artık bu ikilinin durumuna alışmıştım. Elimi omzuna koydum “ e o zaman hayırlı olsun bebeğim” dedim, başka ne diyebilirdim ki? Kızsam ayrı bir dert kızmasam ayrı bir dert. Bakışlarından anladığım kadarıyla bugün metoşla sabahlayacaklardı “ tamam tamam ben tek giderim bugün sorun değil.” Dedim hemen omzuma sarılıp sırtımı sıvazladı “ sen en en iyi arkadaşsın bunu biliyorsun değil mi?” sonra geriye doğru çekildi “ ama dur ben seni tek bırakamam bugün hele de bu gece ki olanlardan sonra asla. Dur hemen Metoşu arıyorum ve bugünü iptal ediyoruz” diyerek önlüğünde telefonunu çıkardı. O telaşla sevgilisini arayacakken durdurdum onu. “ sırf bugün bu olayı yaşadım diye bakıcılık etmek zorunda değilsin kardeşim o yüzden sen ve metoşla eğleneme bakıyorsun ve beni de merak etmiyorsun.” Şimal olduğu yerden kımıldamadı o yüzden içinin rahat olması açısından taksiyle gideceğimi söylediğimde pek inanmasa da benim ısrarlı bakışlarım üzerine inanmış gibi yaptı. “peki madem. Ama eve vardığında beni mutlaka arıyorsun tamam mı? Bak meraktan öldürme beni.” Dediğinde işaret parmağını bir anne edasıyla salladı. Dudağımın bir kenarı kıvrıldı bu hareketi karşısında. Demişim ya bu kız olmayan ailem gibiydi. “hadi işimizi bitirelim ve buradan bir an önce çıkalım, yorgunluktan bedenim iflas etti.” Şimal bu dediğime katılarak “ haklısın birazdan burada pestilim çıkacak.” Dedi ve ikimizde işimizi bitirmek için aceleyle siparişleri dağıttık. * Gün bitmişti ve günün bitişi benim ömrümü de bitirmişti. Günlük kazancımı da alıp bardan çıktım. Şimal benden önce çıkmak zorunda kalmıştı çünkü sevgilisi çoktan onu almaya gelmişti. Metoş beni götürmeyi teklif etse de ben reddetmiştim ikisinin şuan baş başa olması gerekiyordu. Şimal de ne kadar ısrar etse de onu reddettim ve gitmeden önce kulağına “ göster ama elletme” lafını söyleyip gülerek onların yanından ayrıldım. Metoşla iki seneye yakın sevgililerdi ve bir kez bile birlikte olmamışlardı. Şimal bunu evlenmeden olmaz demişti. İki öpüşüp koklaştıklarını ama oradan başka öteye gitmediklerini söylemişti. Benim bir sevgilim yoktu. Aslında vardı ama onlarda sadece kitaplarımın içinde saklı duruyorlardı. Özellikle fantastik türünde olan kitaplarımda ki erkek karakterlere ayrı bir âşıktım hepsi benim aşklarım gibiydiler. Belki de bu yüzden hiç sevgilim olmuyordu. Hayali birileriyle bir ömür geçirmek, gerçek insanlarla bağlantımı sıfıra indiriyordu ve ben bu durumdan oldukça memnundum. Gerçek insan dırdırı bitmezdi. Bu gece de taksi bulmam epey zordu ve ben şuan Şimalin teklifini neden reddettim diye kendimi sorgulamaya başlamıştım. Etrafta çıt sesi dahi yoktu ve bu beni istemsizce ürpertiyordu, korkumu geçirmek adına çantamdan telefonumu çıkarttım en azında yol boyunca uğraşacak bir şey yapabilirdim. Örneğin; kitap gibi! Parmaklarımı ekranda gezdirirken okuduklarımla gülüyordum. Bazen erkek karakterler oldukça şapşal olabiliyorlardı. Gözlerimi bir anlığına yola çevirdim tekrar gözlerimi kitabıma verince hemen kafamı geri kaldırdım ve yolun ortasında oturan birini gördüm. Arkadan seçemezsem de oldukça sıska bir beden olduğunu gördüm. Telefonumu kapatıp çantamın içine geri koydum ve yolun ortasında oturan bedene yaklaştım. Adımlarım gittikçe yakınına geldiğinde gördüğüm kişinin yaşlı biri olduğunu fark ettim. Kadın bir şeyler fısıldıyordu ama ben ne dediğini anlamıyordum bu yüzden yanına bir adım daha attım. Ellerimi omuzlarına koyduğumda kafasını hızla bana doğru çevirdi ve ben bakışlarından oldukça korkmuştum. Kadının gözleri kısık ve beyazları da oldukça koyu duruyorlardı. Hasta olduğu iki iki daha dörttü. Üzgün bir şekilde kaşlarımı eğdim. Hangi insan evladı bu yaştaki birinin sokağa çıkmasına izin verirdi ki? Teyzeyi baştan aşağı inceledim kıyafetleri yırtıktı ve üstünde ince bir yelek vardı. “ teyze sen iyi misin? Üşümüş olmalısın” dedim kadın bu dediklerime tepki vermemiş ve mırıltılı halinde konuşmasına devam etmişti. Yakınına gelmeme rağmen yaşlı kadının ne dediğini anlamıyordum. “ Teyzeciğim anlamıyorum seni biraz daha sesini çıkartmaz mısınız?” dediğimde kadın gülmeye başladı ve ardından gözlerimin önünde yıldızlar belirmeye başladı ve bilincim kapandı. * Duyduğum lanet olan tek şey kuş sesleriydi. Hayır, karga sesleriydi. Gözlerimi açmakta zorlanıyordum ve işin kötü yanı bunun sebebini biliyor olmamdı. O lanet kadına yardım etmek büyük hataydı, ne olduysa zaten o kadına yardım ettiğim için olmuştu. Sanırım paramı çalmıştı ve çalarken de kafama sert bir şeyle vurmuştu. Çünkü gözümün önünde ışıklar patlamasına neden olmuştu. Ah bu içimdeki yardım severlik başıma belaydı. En yakın arkadaşım Şimal her defasında beni uyarmıştı. " yaşlı, zayıf ve yardıma muhtaç bir kadın görürsen onlardan uzak dur yeşil elmam yoksa seni ham yaparlar." demişti ama ben umursamamıştım kanımda vardı yardım etmek değiştiremezdim ki kendimi. Gözlerimi birkaç defa aralamaya çalışsam da açılmıyordu, sanki gözlerimde tonlarca ağırlık varmış gibi... Sonra bir ses duydum. Erkek sesiydi güçlü bir erkek sesiydi. Umarım beni sarhoş biri zannetmez de yardım ederdi. Dediğim gibi de oldu gittikçe yanıma yaklaşana adım sesiyle gözlerimi biraz da olsa aralamayı başardım. Etraf karanlık olduğu için net değildi gördüklerim ama bir şeyi net görmüştüm o koyu renkteki olan gözleri... EVVET! Bir sonraki bölüm için yorumlarınızı ve beğenilerinizi unutmayın! Sizi seviyorum gelecekte ki okurlarım… Efnan diğer bölümden sonra asıl dünyaya yani Jaglion dünyasına giriş yapacak ve yaşadığı her şey bu gizemli dünyada da yaşayacak ve o sınavı geçmek zorunda kalacak. Kahverengi delici bakışlı bir diğer ana karakterimizi gelecek olursak, kendileri oldukça sevgi dolu biridir(!) hele ki yeşil gözlü kızlara karşı… Neyse benden duymuş olmayın ama bu yazar biraz deli bvkjdsbvkjd Voteeelere gelinnnn yorumlarda buluşalımmm

16 Tem 2024