Okulun o meşhur sarı metal dolaplarının kapaklarına vurulan darbeler, sabahın ilk saatlerinde bile kulaklarımdan gitmiyordu. "Korkak." Dolabımın kapağına kazınan o tek kelime, haftalardır üzerimdeki o ağır, o kirli etiketti. Kerem ve tayfası için ben, sadece koridorlarda sessizce süzülen, gözlerine baktığımda başımı hemen eğdiğim o "görünmez" kızdım.
Okul hayatım, Kerem’in emirleri ve arkadaşlarının acımasız alayları arasında sıkışıp kalmıştı. Ama o gece... Her şey o gece değişti.
Babamın çalışma odasında, yerdeki parkelerin arasına gizlenmiş o eski, siyah kasayı bulduğumda, sadece bir merak içindeydim. Babamın iş dünyasındaki sertliğine, eve getirdiği o bitmek bilmeyen yorgunluğa her zaman anlam verememiştim. Kasa büyük bir 'klik' sesiyle açıldığında içinden çıkanlar mücevherler değil, tozlu dosyalardı.
En üstte duran deri defteri elime aldım. İlk sayfayı çevirdiğimde nefesim kesildi.
Belediye imar ihaleleri... Kerem’in babasının şirketine aktarılan milyonlarca liralık fonlar... Sahte imzalar, el altından yürütülen rüşvet ağları ve tüm bunların tam merkezinde, babamın da imzasının olduğu bir ortaklık.
Kalbim, göğüs kafesimi parçalayacakmış gibi çarpıyordu. Kerem, okulun o "dokunulmaz", zengin ve güçlü çocuğu, aslında temeli tamamen çürük bir kule üzerinde yükseliyordu. Ve ben, o kulenin yıkılmasını sağlayacak tek anahtarı ellerimde tutuyordum.
O an aynaya baktım. Gözlerimde artık o korkak, sürekli özür dileyen kız yoktu. Yerine, elindeki bu bilgiyle dünyayı yakabilecek bir avcı gelmişti. Kerem’in bana attığı her omuz darbesi, her aşağılayıcı bakış, şimdi zihnimde birer borç senedine dönüşüyordu.
Ertesi sabah okula giderken adımlarım her zamankinden daha keskindi. Kapüşonumu başıma geçirdim, yüzümün büyük bir kısmını gölgeye sakladım. Koridorlara girdiğimde, her zaman olduğu gibi Kerem ve arkadaşları yine o meşhur köşelerinde toplanmışlardı. Beni görünce Kerem o alaycı gülümsemesiyle doğruldu, tam yine üzerime doğru hamle yapacakken durdu.
Gözlerimi ondan çekmedim. İlk kez, ama gerçekten ilk kez, başımı eğmedim. Gözlerimin içine baktığında, aradığım o küçük tereddüdü gördüm.
"Oyunun bitti, Kerem," diye fısıldadım, sesim koridorun gürültüsünde bir bıçak gibi yankılandı.
Ve o an, lise hayatımın en büyük kırılma noktası gerçekleşti.