“İnsanlar gerçeği değil, kendilerine zarar vermeyecek olanı seçer.” Bunu bana söylediğinde adını bilmiyordum. Ama sesi… sanki daha önce de duymuşum gibiydi. Bazı sesler tanıdık gelmez — yerleşik hissedilir.Kütüphanenin havası ağırdı.Toz değil… düşünce birikmiş gibiydi rafların arasında.Eski kitapların kokusu, zamanın çürümüş hali gibi sinmişti ortama.Saatin tik takları yankılanmıyordu bile.Çünkü sessizlik… sesi yutuyordu.Parmaklarım sayfanın kenarında bekliyordu.Çevirmem gereken yer belliydi ama…sanki o hareketi yaparsam bir şey değişecekti.Ve ben değişmek istemiyordum.Aynı satırı tekrar okudum.Kelimeler sabitti.Ama anlam… benden kaçıyordu.Zihnim bir labirentti o an.Ve ben çıkışı değil, duvarları sayıyordum.“Üçüncü kez.”Ses, düşüncelerimin arasına girip yer açtı.Başımı kaldırdım.
Ayaz.Onu ilk görüşüm buydu ama…garip bir şekilde yabancı değildi.Sanki biri onu daha önce zihnime çizmişti deben sadece gerçeğiyle karşılaşıyordum.
“Ne?” dedim.
Sesim beklediğimden daha ince çıktı.
“Üçüncü kez aynı satırı okuyorsun.”
Gözleri kitapta değildi.Hiç olmamıştı.Bendeydi.Ve o bakış… incelemiyordu.Çözüyordu.
“Ve hâlâ anlamadın.”
Kalbim bir anlık ritmini şaşırdı.Bu bir suçlama değildi.Ama savunma ihtiyacı doğurdu.
“Beni izliyor musun?”
Kaşının kenarı neredeyse fark edilmeyecek kadar oynadı.Gülümseme değildi.
Daha çok… bir düşüncenin onaylanması.
“Hayır,” dedi.
“Kendini ele veriyorsun.”
Kelime basitti.Ama tonunda bir kesinlik vardı.Sanki ben… şeffaftım.
Sanki içimden geçen her şey, derimin altında yazılıydı da o sadece okuyordu.
Boğazım kurudu.
“İstersen söyleyebilirim.”
Cümle havaya bırakılmadı.Direkt içime yerleşti.
“Neyi?” dedim.
“Burada neden olmadığını.”
Kütüphane bir an daha sessizleşti.Ya da ben diğer her şeyi duymayı bıraktım.Bu saçmaydı.Bu mümkün değildi.Ama yine de sordum:
“Söyle.”
Ayaz bir an sustu.Ama bu duraksama boş değildi.Sanki kelimeleri seçmiyordu…
beni nereye götüreceğini hesaplıyordu.
“Çünkü kimse seni gerçekten dinlemiyor.”
Cümle yumuşak çıktı.Tehlikeli olan da buydu.
“Ve sen…”
kısa bir duraksama,
“…artık kendini açıklamaktan yoruldun.”
Nefesim göğsümde sıkıştı.Bu bir tahmin olamazdı.Bu… içeri girmekti.Gözlerimi ondan ayırmam gerekiyordu.Ama ayıramadım.Çünkü ilk defa birianlamaya çalışmıyordu.Zaten biliyordu.
“Bu kadarını nasıl—”
“Zor değil.” dedi.
Sesi hâlâ sakindi.Sanki bir sırrı açıklamıyordu daçoktan bilinen bir şeyi tekrar ediyordu.“İnsanlar düşündüklerinden daha basit.”Başını hafifçe eğdi.Gözleri hâlâ üzerimdeydi.
“Sen de öyle, Asena.”
İsmimi söylediğinde…
garip bir şey oldu.
Sanki o an gerçekten var oldum.
“Asena…” diye tekrarladı.
Adım onun ağzında farklıydı.
Daha keskin. Daha net.
“Ben Ayaz.”
Bu bir tanışma değildi.Bir konum belirleme gibiydi.Ve ben…hiç düşünmeden cevap verdim.Sanki söylemek zorundaymışım gibi.
“Bazı insanlar seni değiştirmez, Asena.”
“Sadece zaten kırılmaya hazır olan yerlerine dokunur.”
O an bunu bilmiyordum.Ama hissettiğim şey şuydu:Onun yanında olmak… tehlikeli değilmiş gibi geliyordu.Ve işte bu, gerçek tehlikeydi ...
..............................................................................................................................
Sevgili okuyucularım ilk hikayemi yazdım okunma olursa devamını yazarım biraz etkileşime göre yorumlarınızı merak ediyorum yorum yapmayı unutmayın !
Sevgilerle : Dia 🖤