Her gece tam 03.17'de dünya sekiz dakika boyunca duruyordu.
Arabalar hareket etmiyor, insanlar nefes almıyor, kuşlar havada asılı kalıyordu.
Bunu fark eden tek kişi bendim.
İlk başta delirdiğimi düşündüm. Sonra o gece onu gördüm.
Karşı apartmanın çatısında duran siyah montlu bir çocuk bana baktı.
"Demek sonunda sen de uyandın." dedi.
"Ne demek istiyorsun?"
"Zamanı durduran sen değilsin... Ama onu yeniden başlatabilecek tek kişi sensin."
Ve saat yeniden akmaya başladı.
Ertesi sabah o çocuk hiç var olmamış gibiydi.
Kimse onu hatırlamıyordu.
Sadece ben.