Yağmur bütün şehri griye boyarken lise koridorunda tek bir ses yankılanıyordu.
"Çekil önümden."
Elisa'nın sesi soğuk ve keskindi.
Karşısındaki kişi ise olduğu yerde kıpırdamadı.
Kuzey.
İkisi de birbirine öyle bakıyordu ki etraflarından geçen öğrenciler istemsizce yollarını değiştiriyordu.
"Duymadın mı?" dedi Elisa dişlerini sıkarak. "Çekil."
Kuzey alaycı bir gülümsemeyle kollarını bağladı.
"Yok."
Elisa omzuyla onu iterek geçmeye çalıştı.
Kuzey de aynı sertlikle karşılık verdi.
"Dokunma bana."
"Önce sen."
Tam o anda zil çaldı ama kimse kıpırdamadı.
Sonunda nöbetçi öğretmen bağırdı.
"İkiniz de müdür yardımcısına!"
...
Aslında bu ilk kavgaları değildi.
İki yıl önce başlayan bir olay yüzünden birbirlerinden nefret ediyorlardı.
9. sınıfın ilk haftasında okul başkanlığı seçimleri yapılmıştı.
Elisa aylarca hazırlanmış, projeler hazırlamış, bütün sınıfları tek tek dolaşmıştı.
Seçime iki gün kala okulun anonim itiraf hesabında onun hakkında sahte mesajlar paylaşılmıştı.
Bir gecede herkes Elisa'nın kopya çektiğini, arkadaşlarını kullandığını ve insanlara tepeden baktığını konuşmaya başlamıştı.
Seçimi kaybetmişti.
O hesabı açanın Kuzey olduğuna emindi.
Kanıtı yoktu.
Ama emindi.
Kuzey ise bambaşka bir şey düşünüyordu.
O yıl basketbol takımının kaptanlığı için seçmeler vardı.
Antrenörden gelen gizli şikâyet dosyası bir şekilde yayılmış, bütün takım onun torpille seçildiğini konuşmaya başlamıştı.
Kuzey takım arkadaşlarının güvenini kaybetmişti.
Bunu yapanın Elisa olduğuna inanıyordu.
Onun da kanıtı yoktu.
Ama o da emindi.
O günden beri tek bir gün bile kavga etmeden geçmemişti.
...
"İkiniz de yeter artık!" diye bağırdı müdür yardımcısı.
"Her hafta sizi görüyorum."
Sessizlik.
"Bu okulda dört yüz öğrenci var. Ama kavga eden hep sizsiniz."
Elisa gözlerini Kuzey'den ayırmadı.
"O başlamasaydı olmazdı."
Kuzey sinirle güldü.
"Her zamanki gibi suçlu benim."
"Çünkü öylesin."
"Kes sesini."
"Kesmezsem ne olacak?"
Bir adım daha yaklaştılar.
Öğretmen araya girmek zorunda kaldı.
"Yeter!"
...
Ertesi sabah okulun girişinde herkes telefonuna gelen bildirime bakıyordu.
Okul yönetimi yeni bir duyuru paylaşmıştı.
Disiplin kararı.
"Sürekli kavga eden öğrenciler Elisa Yılmaz ve Kuzey Arslan, okulun düzenini bozdukları gerekçesiyle dönem sonuna kadar bütün okul etkinliklerinde birlikte görev alacaktır. Kurallara uyulmaması hâlinde ikisi de okul gezileri, turnuvalar ve sosyal faaliyetlerden men edilecektir."
Koridor bir anda uğultuyla doldu.
"Yandılar."
"Her gün kavga çıkacak."
"Kıyamet kopacak."
Elisa telefonu kapatıp öfkeyle Kuzey'e baktı.
"Senin yüzünden."
Kuzey de aynı sert bakışla karşılık verdi.
"Benim yüzümden mi? Hayatımda duyduğum en komik şey."
"Sen olmasaydın bunların hiçbiri olmazdı."
"Tam tersine. Sen bu okula geldiğinden beri başıma gelmeyen kalmadı."
İkisi de aynı anda birbirine doğru bir adım attı.
Aralarındaki mesafe birkaç santime kadar düştü.
Ne geri çekilen vardı ne de gözlerini kaçıran.
Koridor sessizleşti.
Herkes onları izliyordu.
Kuzey alçak bir sesle konuştu.
"Bir gün gerçekleri öğreneceksin."
Elisa'nın cevabı tek cümle oldu.
"O gün gelene kadar senden nefret etmeye devam edeceğim."
İkisi de arkalarını dönüp farklı yönlere yürüdü.
Ama ikisinin de bilmediği bir şey vardı.
İki yıl önce başlayan o olayın arkasında ne Elisa vardı ne de Kuzey.
Ve gerçek ortaya çıktığında, nefret ettikleri tek kişinin aslında birbirleri olmadığını anlayacaklardı.