On iki yıl önce şehirde büyük bir saat kulesi yangını çıkıyor.
O gece iki aile de oradaydı.
Lara'nın babası kayboluyor.
Aras'ın annesi suçlanıyor.
İki aile birbirinden kopuyor.
Herkes olayın sebebini bildiğini sanıyor.
Ama gerçek şu:
O gece üçüncü bir kişi daha vardı.
Ve bu kişi iki ailenin de yıllardır güvendiği biri.
Daha da önemlisi...
Lara'nın babası kaybolmadan önce Aras'ın annesine bir mektup bırakmış.
Mektubun son cümlesi:
“Çocuklarımıza gerçeği söyleme. Henüz zamanı değil.”
Fakat mektup hiçbir zaman yerine ulaşmamış.
Aras yıllar sonra mektubu buluyor.
Lara ise aynı gece babasının eski odasında başka bir şey buluyor:
Üzerinde kendi doğum tarihinin yazdığı eski bir anahtar.
Ve anahtarın üzerinde yalnızca bir kelime var:
“Kule.”
Lara ve Aras, aynı gizemi çözmek zorunda kalıyor.
Ama birbirlerine güvenmiyorlar.
Başlangıçta:
Lara: “Sana güvenmiyorum.”
Aras: “Ben de sana güvenmiyorum.”
Sonra birlikte araştırmak zorunda kaldıkça birbirlerinin gerçek yüzünü görmeye başlıyorlar.
Aras, Lara'nın düşündüğü kadar kötü biri olmadığını fark ediyor.
Lara da Aras'ın aslında insanlara gösterdiği kişilikten çok daha farklı olduğunu görüyor.
Ama ikisinin arasındaki ilişkiyi asıl ilginç yapan şey:
Birbirlerine âşık olduklarını fark ettiklerinde hâlâ birbirlerinden nefret etmeleri gereken bir sebep olması.
Çünkü gerçek ortaya çıktığında Lara, Aras'ın ailesinin gerçekten de geçmişte büyük bir yalan söylediğini öğreniyor.