Balkona geçtiğimizde derin bir sessizlik oluştu adeta kendimizi manzaraya teslim etmiştik. Ona doğru dönüp"Biraz kendinden bahset"dedim ve sabaha kadar sürecek sohbetimizi başlatmış oldum . Kaç tane kahve içtik sayamıyorum bile ama öğrendiğim tek şey insanları ailelerine göre yargılamamak. Kuzey okumuş gayet iyi bir konumda çalışan ve bir tarafı yaralı bir insan fakat içinde bir yerde ailesine çok benziyordu. Annesi onu babasından abilerinden çok değişik kurallarla büyütmüş ama bana göre çok sert ve çok kırmızı çizgisi bulunan biri....
Sabah olduğunda telefonuna bir mesaj düştü mesaji atan arkadaşımdı mesaj şöyleydi"Hayatım neredesin?"hayatım mı ne yani sevgililer miydi ,ama öyleyse neden kapıma çiçeklerle gelmişti kafamı kurcalayan binlerce düşünceyle kalakalmıştım.Neden ben neden burada ah aptal kafam anlamalıydım derken kuzeyden bir ses "Ayşin hadi kahvaltı yapalım" ne hala benimle mi kalmak istiyordu napıyordu bu sadece ağzımdan "Dışarıda yapalım hem sevgilinde gelir merak etmiş seni " dediğimde dona kaldı .
"Ne ne sevgilisi benim sevgilim falan yok nerden çıkardın"
"Telefonuna gelen mesajdan"
" Ne mesajı kimden gelmiş" diyip telefonu direk masadan aldı ve bana dönerek "Ahhh aysu senin yanına geleceğimi biliyordu neden böyle yaptı ki"Arkadaşım dediğim kişi yani Aysu bana karşı bir şey mi yapmak istemişti hemde ben kuzeyi tanımazken ama neden yapmıştı Kuzey ve aysu kafam karışmıştı ve Kuzeye dönüp "Nasıl yani Aysuyla beraber planladınız" dedim ve bana dönerek " Evet güzelim yani güzelim dememde problem yoktur umarım" ne güzelim mi ne ara bu kadar yakın olduk ve ona dönerek "Var kuzey sen arkadaşımla beraberken bana gelemezsin lütfen evimden çık diyerek onu evden gönderdikten sonra Aysuyu arayıp teyit etmem gerektiğini düşündüm ama ya Kuzeyle beraberlerse düşüncesi beni yedi bitirdi.