Telefon elimdeydi,
Kuzey'in son mesajına dakikalardır bakıyordum.
Kuzey:
«Yalan söylediğini anlayabiliyorum.»
İç çektim.
Sonunda yazdım.
Ben:
«Gerçekten bir şey yok.»
Mesaj gönderildi.
Birkaç saniye sonra telefon yeniden titredi.
Kuzey:
«O zaman yarın yüzüme bakıp da aynısını söyle.»
Telefonu kapattım.
"Of ya..."
---
Ertesi sabah okula giderken içimde garip bir huzursuzluk vardı.
Koridora girer girmez Kuzey'i gördüm.
Bu kez yalnızdı.
Beni görünce yanıma geldi.
"Günaydın."
"Günaydın."
Birlikte sınıfa doğru yürümeye başladık.
"Güneş."
"Hı?"
"Dün neden moralin bozuldu?"
"Bozulmadı."
"Bana bak."
Baktım.
"Şimdi de aynı şeyi söyle."
Derin bir nefes aldım.
"Gerçekten..."
Tam konuşacakken arkamızdan Ece geldi.
"Kuzey!"
Kuzey dönüp ona baktı.
"Evet?"
"Dün verdiğin matematik defteri için teşekkür ederim."
Ben de dönüp Ece'ye baktım.
"Defter mi?"
Ece gülümsedi.
"Evet. Ben iki gündür okula gelememiştim. Notlarımı Kuzey'den aldım."
Bir an sustum.
Kuzey bana döndü.
"Anlatmaya çalışıyordum."
Yüzüm kıpkırmızı oldu.
Demek mesele buydu.
Ben ise...
Tamamen yanlış anlamıştım.
Ece sınıfa girince koridorda sadece ikimiz kaldık.
Kuzey kollarını bağladı.
"Şimdi anlat bakalım."
"Neyi?"
"Dün neden öyle davrandığını."
"Ben..."
Başımı eğdim.
"Yanlış anlamışım."
"Kıskandın mı?"
Bir anda başımı kaldırdım.
"Ne?"
Kuzey gülüyordu.
"Şaka yapıyorum."
"Hiç komik değil."
"Bence biraz komik."
Koluna hafifçe vurdum.
"Sus."
"Tamam, tamam."
İkimiz de gülmeye başladık.
---
Öğle arasında bahçeye çıktık.
Bankta otururken Kuzey cebinden küçük bir çikolata çıkardı.
"Al."
"Neden?"
"Dünkü moral bozukluğu için."
"Gerek yoktu."
"Ben istedim."
Çikolatayı aldım.
"Teşekkür ederim."
"Rica ederim."
Paketi açıp ikiye böldüm.
"Yarısı senin."
"Ben sana vermiştim."
"Eee?"
"Sen ye."
"Olmaz."
Küçük bir tartışmadan sonra çikolatayı yarı yarıya paylaştık.
Kuzey gülümseyerek başını salladı.
"Sen paylaşmayı çok seviyorsun."
"Annem öyle öğretti."
"İyi öğretmiş."
---
Ders zili çalınca ayağa kalktık.
Sınıfa doğru yürürken Kuzey sessizce konuştu.
"Güneş."
"Efendim?"
"Bir daha canını sıkan bir şey olursa..."
Bana baktı.
"...bana söyle."
O an kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.
Gülümsedim.
"Tamam."
Belki...
Ona her şeyi anlatacak kadar cesur değildim.
Ama ilk kez...
Anlatmayı istemiştim.