Dünya sadece bir diziden ibaret değilmiş,bir nefes bile yaşamaya değermiş.
Gözlerimi açmadan önce en son hatırladığım şey yaklaşan bir trenin önüne atlamaktı.Ne oldu da şato gibi bir yerdeyim?
"Bizim minik kızımıza bak,ne kadar tatlı duruyor."
Kızıl saçlı ve meleğe benzeyen bir kadın neden bana bebekmişim gibi davranıyor?
Yanındaysa saçları yavaş yavaş kırlaşmaya başlamış, siyah saçlı,sakallarıyla yanağımı gıdıklamaya başlayan koca bir adam.
"Küçük Estella'mız aynı yıldız gibi parıldıyor.Şu gülümsemesine bak,şu gamzelere."
Galiba adım Estella'ydı ve reenkarne olmuştum.Ama burası benim yaşadığım yere benzemiyordu.
Dünya değişmişti sanki...
-16 yıl sonra-
"Hava yağmurlu sanırsam."
Ayağa kalkıp aynanın karşısına geçtim.
Çok güzel kızıl uzun saçlarım ve babamdan almış olduğum kehribar rengi gözlerimin olması,yanaklarımın hep al al ve gamzelerimin de yanaklarımdan eksik olmayışı burada beni çekici kılıyordu.
Geçmişimle ilgili bilmediğim şeyler hâlâ olsa da bu yere gelmem benim reenkarne olduğum anlamına gelebilirdi ki bundan gayet mutluyum eski hayatımı hiç sevmezdim.
Eskiden terk edilmiş bir kızdım,beni bir aile bulup bakmışlardı.Onların vefatından sonra ise okuldaki zorbalıklarım başlamıştı,kendimden nefret etmeye başlamam ise uzun sürmemişti.En sonunda kendimi tren yaylarının üstüne atmıştım ve buradaki yaşamım için tüm hareketlerimi düzgün yapmaya çalışıyordum.
Buradaki yaşamım kral ve kraliçenin çocuğu olarak dünyaya gelmemle başlamıştı.Tek çocuk olduğum için tüm ilgileri benim üzerime olmuştu.Bu dünyada toplam 5 krallık vardı.
Ailemler beni Evans ailesinin çocuğu ile evlendirmeye çalışıyor.
Çocuk taş resmen.
Babamınki gibi siyah saçları,bem beyaz teni,çilleri,kalın kaşları ve büyük bedeniyle beraber olan baklavaları benim içimi eritiyordu.
Hayır aşık değildim çünkü çocuğun garip hareketleri vardı.Büyücülerle gizli gizli görüşüyordu ve tahminimce birini öldürmek için iksirler biriktiriyordu.
Umarım beni öldürmek için değildi.
Yarın tüm krallıklar bizimkinde buluşacak ve akşam yemeği yiyeceklerdi.
Havanın yağmurlu oluşu gizlice şatodan çıkıp çamurlu çimenlerde gezebileceğim anlamına geliyordu.
Genelde odamın içindeki gizli bölmeden arka bahçeye çıkabiliyordum ama diğer insanlar gibi kapıyı da kullanabilirdim.
Tercihim gizli bölmeden bahçeye çıkmak oldu.Şatonun arkası ormanlık gibi olduğu için sürekli oralarda dolaşırdım.
Yağmur durduktan 10 dakika sonra bir ağaça çıkıp orada kitap okumaya karar vermiştim.Klasik aşk hikayelerine benziyordu.
"Ana karakter tam bi salak."
Yerdeki yapraklar ses çıkarmaya başladı,rüzgar sert bir şekilde esmeye devam etti.
ağaçtayken bir şey sırtımı dürtmeye başladı.
korkup dengemi kaybediyordum.
"Bir daha bu ağaca çıkarsam adım Estella değil!"
çığlıklar içinde yere doğru düşmüştüm.
Hani beni ana erkeğim,beni kurtaracak olan kahramanım.
"Burada ne halt ediyorsun?"
Bu kim böyle? Tanrım lütfen ana karakter bu olmasın...
