Mira ile buluşup sonuçları kutladıktan sonra eve dönüyordum.
Akşam olmak üzereydi.
Otobüs durağına doğru yürüyordum.
Kulaklığım takılıydı.
Bu yüzden önce sesleri duymadım.
Sonra önümde siyah bir araç durdu.
Askeri plakalıydı.
Kaşlarımı çattım.
Kapı açıldı.
İçinden uzun boylu bir adam indi.
Kamuflaj üniforması üzerindeydi.
Omzundaki rütbe dikkatimi çekti.
Yüzbaşı.
Adam birkaç saniye boyunca bana baktı.
Sonra elindeki dosyaya.
Sonra tekrar bana.
Sanki yanlış ürün teslim almış gibiydi.
"Elif Demir?"
"Evet?"
"Benimle geleceksin."
Şaşkınlıkla güldüm.
"Pardon?"
"Arabaya bin."
Bu adam ciddi miydi?
"Tanımadığım bir adamın arabasına mı bineceğim?"
Adamın yüzünde en ufak değişiklik olmadı.
"Tanışmamız gerekmiyor."
"Size göre gerekmiyor olabilir."
Çenesini sıktı.
Sabırsız biri olduğu belliydi.
"Bana verilen emir seni almam yönünde."
"Ben de sana gelmeyeceğimi söylüyorum."
İlk kez yüzüme tam olarak baktı.
Ve hiç hoşlanmadığı çok açıktı.
Ben de ondan hoşlanmamıştım zaten.
"İnatçıymışsın."
"Yabancı erkeklerin arabasına binmediğim için özür dilerim."
Gözlerini devirdi.
Yemin ederim gözlerini devirdi.
Tam bir kabaydı.
"O zaman burada konuşuruz."
"Konu ne?"
"Seni öldürmek isteyen insanlar hakkında."
Bir anda bütün sesler sustu.
Kalbim duracak gibi oldu.
"Ne?"