Sanki hep birini taklit ediyormuşum gibi hissettirenlerden tiksiniyorum. Sanki ben ben değilmişim gibi hissettirenlerden nefes almamam süslenmemem yaşamamam göze görünmemem gerekiyormuş gibi hissettirenleride öldürmek istiyorum.
Ben akgün insanlardan nefret ediyorum.
Kısaca kendimi tanıtmam gerekirse daha on yedi yaşında olmama rağmen her an evlendirilme ihtimali üstünde duran siyah erkek gibisin dedikleri kısa saçlarım ve yeşil gözlerim var. Annemin hep zeytin gözlüm diyerek övdüğü gözlerimi çok seviyorum. Galiba hayatta tek sevdiğim şey annem ve gözlerim. Ama annemi on üç yaşında kaybettim trafik kazası diyorlar ama ben asla inanmadım.
Şuanda ne mi yapıyorum?
Banyoda yaralarımı sarıyorum. Öz babamın açtığı yaralarımı
.. zilin çalmasına daha bir saat olmasına rağmen erken çıkıp bu evden kurtulmak istiyordum. Çantamı alıp son kez kolumdaki sargının üstüne bant yapıştırıp meldivenlerden hızlıca indim. Siyah postallarımı giyip tam kapıyı açıp çıkacağım sırada o kadının lanet sözlerini işitmek zorunda kaldım.
"Ne o pek acelecisin sevgilinle falan buluşmaya mı gidiyosun" dalga geçerek söylediği sözleri umursamadım hep yaptığım gibi , kapıyı açıp hızlıca çıktım okulla ev arasında 1 kilometre vardı. Her gün yürüyerek okula gitmeye alışıktım. Zengin olmamıza rağmen o adamın parasına kullanmazdım kullanamazdım. O da izin vermezdi zaten annem öldükten bir hafta sonra evlendi her gün bana şiddet uygulamaya başladı. O günden bu güne hiç karşı gelemedim. Yara izlerim yüzünden okulda dışlanmak istemediğim için hep yara açmaması için istediğini yaptım. evden hep kaçmaya çalışsam da başarısız olmuştum. Ağrıyan boynumu sıvazlayarak okula giriş yaptım. merdivenleri çıkarak kimseye görünmeden sınıfa çıkmaya çalıştım ama sadece çalıştım.
