Bölüm 3

Birkaç hafta içinde, Derin ve Umut neredeyse ayrılmaz olmuşlardı. Zeynep bu yakınlıktan rahatsızdı ama bir şey dememeyi tercih etti.Bir gün okul çıkışı, Umut Derin’i Tophane tarafında eski bir atölyeye götürdü.“Burada nefes alıyorum,” dedi.Derin, ilk defa o kadar gri bir mahallede yürüyordu. Umut, ceketinin cebinden küçük, şeffaf bir poşet çıkardı.“İlk defa mı göreceksin?” dedi.Derin bir an durdu. Kaçmak istedi ama kalmayı seçti. Sanki onu kabul eden tek insanı kaybetmekten korkuyordu.“Bu sadece toz. Ama gerçeklikten daha temiz,” dedi Umut.Derin o gece eve döndüğünde aynaya bakamadı. Ama içindeki boşluk biraz azalmış gibiydi. Yanlış olduğunu biliyordu. Ama sanki tek doğru oydu.