Uçak gökyüzünde ilerlerken Elif, eskiz defterine çizdiği rengârenk yola baktı. Yıllarca karanlığın içinde yaşamıştı. Şimdi ise önünde kendi seçtiği bir hayat vardı.
Gözlerini kapattı ve annesinin son sözlerini hatırladı:
“Sen zaten beni yıllardır götürüyorsun. Yaptığın her resimde.”
Elif gülümsedi. Artık geçmişinden kaçmıyordu. Yaşadığı acıları inkâr etmiyor, onları sanatına dönüştürüyordu.
Yıllar sonra Elif başarılı bir ressam oldu. Dünyanın farklı şehirlerinde sergiler açtı. Fakat hiçbir tablosunu, ilk yaptığı o küçük resim kadar değerli görmedi.
Bir gün annesi de onun yanına taşındı. İkisi birlikte küçük bir sanat atölyesi açtılar. Atölyenin kapısının üzerine şu yazıyı astılar:
“KIRIK FIRÇALAR – HER HAYAL YENİDEN ÇİZİLEBİLİR.”
Elif artık genç kızlara resim yapmayı öğretiyor, onlara hayallerinden vazgeçmemelerini söylüyordu.
Bir gün küçük bir öğrenci Elif'e sordu:
“Öğretmenim, siz neden ressam oldunuz?”
Elif bir an düşündü.
“Çünkü bir zamanlar konuşamadığım şeyleri resimlerim anlatıyordu.”
“Peki hiç korkmadınız mı?”
Elif gülümsedi.
“Korktum. Hem de çok. Ama korkmak, hayallerinden vazgeçmek zorunda olduğun anlamına gelmez.”
Sonra eline bir fırça aldı ve öğrencisine uzattı.
“Şimdi sıra sende.”
Elif pencerenin önüne geçti. Gün batımı gökyüzünü turuncu ve pembe renklere boyuyordu. O an çocukken yaptığı ilk tabloyu hatırladı.
Karanlık oda artık yoktu.
Çünkü Elif kendi ışığını bulmuştu.
Ve hayatının en güzel tablosunu, yıllar boyunca yaşadığı acılardan değil, özgürlüğünden çizmişti.
SON.
