17 yaşındaki Elif’in en büyük hayali ressam olmaktır. Odasının küçük duvarlarını kendi çizimleriyle doldurur; dışarıdaki dünyayı renklerle anlatmanın, yaşadığı acılardan kaçmanın tek yolu olduğuna inanır.
Fakat Elif’in evi onun için bir yuva değildir. Babası öfkelendiğinde ona ve annesine şiddet uygular. Elif her gece odasına kapanıp sessizce ağlar, ertesi sabah ise hiçbir şey olmamış gibi okuluna gider. En büyük korkusu, bir gün babasının öfkesinin annesini ondan tamamen almasıdır.
Bir gün resim öğretmeni Elif’in yeteneğini fark eder ve onun bir güzel sanatlar lisesinin sınavına girmesini ister. Elif ilk kez hayatında kendisi için bir gelecek hayal eder. Ancak babası onun ressam olma isteğini küçümser ve resim yapmasını yasaklar.
Elif pes etmez. Gece herkes uyuduktan sonra gizlice resim yapmaya devam eder. Fırçasını her eline aldığında yaşadığı korkuları, annesinin gözyaşlarını ve özgür olma hayalini tuvale aktarır.
Sonunda yaptığı bir tablo, öğretmeni aracılığıyla bir yarışmaya gönderilir. Elif yarışmayı kazanır. Fakat asıl kazandığı şey ödül değildir: kendi hayatının kaderini değiştirebileceğine dair inancıdır.
Hikâyenin sonunda Elif, yıllarca sakladığı resimlerinden birinin karşısında durur. Tabloda karanlık bir odanın içinden dışarıya açılan rengârenk bir pencere vardır. Elif gülümser ve fırçasını yeniden eline alır.
Çünkü artık resim yapmak onun kaçışı değil, özgürlüğe giden yoludur.
