İyi okumalar. Kitabın güzel bir yere gelmesi ve güzel bir kitleye sahip olması için kitabı paylaşır, okuma listenize eklerseniz çok mutlu olurum. Oy vermeyi ve yorum yapmayı unutmayın.
Kırık Düşler Defteri
On Üçüncü Sayfa
Saat: 00.00
Ben insan sevemiyorum insancım.
Sevmiyor değilim şimdi ama. Sevemiyorum.
İnsan sevmek bana
dokunmuyor olabilir ama
insanlar bana çok sert dokunuyor.
Canımı acıtıyorlar...
Düşlü Defterin Umudu:
-Sende o insanlardansın.
-İnsana fena bir kederle dokunuyorsun.
Kırık Düşlü Kadın:
"İnsanların ideal suçlu adayı olan ben.. acaba yine ne yaptım?"
Düşlü Defterin Umudu:
-Bu ne acayip azaptır, neden yaptın?
-Ben sanırdım ki bu oyunu ben kurdum.
Meğer sen öyle bir düşürmüşsün ki beni...
İpi olmayan bir kuklanın zavallı çığlığıymış sesim.
Kırık Düşlü Kadın:
"Sen yine mi depresyona girdin?"
"Biliyor musun, umrumda değil. Kafanda ne yaşıyorsan yaşa. Yorgunum seninle uğraşamam."
Düşlü Defterin Umudu:
-Neden bunca uğraştın o zaman?
-Cevapsız bıraktığın onca mesaj varken neden birden döndün? Cevap vermeye başladın.
-Kendince öç mü aldın?
-Sürekli mesaj atan kişiye ders mi verdin yani?
Kırık Düşlü Kadın:
"Oldu sana iyi geceler."
"Hiç drama gelemem."
Düşlü Defterin Umudu:
-Tabi güzel geçen bir günün ardından moralin bozulsun istemezsin.
-Gerçekleri duymak canını sıkar.
-Gerçekte kim olduğunu duymak canını sıkar.
Kırık Düşlü Kadın:
"Pardon ben neymişim?"
Düşlü Defterin Umudu:
-Kalpsizin biri.
-Bunca zaman nasıl benimle oynarsın?
-Gerçeği söyleseydin; hayatında biri olduğunu söyleseydin. Buna devam etmezdim.
-Ama sen seni sevmeme izin verdin. İthimalleri yok etmek yerine umut verdin. Seni sevmemi istedin.
-Sen sevilmeyi hak etmiyorsun.
Kırık Düşlü Kadın:
"Ağır oluyor, yazdıklarına dikkat et."
"Pişman olacaksın."
Düşlü Defterin Umudu:
-Pişmanım.. ama senin yalnızlığına üzüldüğüm için...
-Dünyanı bozmak, yalnızlık lanetini bozmak için kaç kez yanından sessizce yürüdüysem... Pişmanım.
-İçini göreyim, seni yüreğinden de seveyim diye Kırık Düşler Defterini aldığım için... Pişmanım.
Kırık Düşlü Kadın:
"Geri ver o zaman. Şimdi!"
"Balkondayım."
Bir kanat ömürlük öfke Düşlü Defterin Umudu'nun kırılmış kalbinde uçmaya yetti. Sevilmeye yeltenip yetim kalmış yüreğinden acıları sökmeyi arzuluyordu.
Hışımla yastığının altındaki defteri alıp balkona gitti. Parmak boğumları defterin üstünde beyazlaşırken onu sıkı sıkıya tuttuğunun farkında bile değildi.
Balkona çıkıp yan tarafa döndüğünde Kırık Düşlü Kadın'ı gördü. Yağmur caddeye hislerini boşaltırken rüzgâr bir kaçını kadının yüzüne ve saçlarına serpmişti. Evinden gelen ışıkla boncuk boncuk parlıyordu, su taneleri.
Düşlü Defterin Umudu kendi duygularına öyle kapılı kalmış, öyle peşinden sürekleniyordu ki...
Duramadı...
Defteri yan balkona doğru savurdu. Kağıt sesleri ile uçuşan defter Kırık Düşlü Kadın'ın göğsüne değip yere düştü. Daha bugün sevilmeye layık olduğunu düşündüğü için babasına baş kaldırmıştı. Düşlü Defterin Umudu'nun sevgisinden de destek almıştı. Ama aynı günün bitişinden sonra, cesaret aldığı sevginin sahibi sevilmeyi hak etmediğini söyledi.
Göz kapaklarını indirdiğinde küçük bir yaş yanağına indi. Tutamamıştı... Her ne kadar güçlü olsa da bir damla yaşı tutamamıştı. Günün yazısında haklıydı.
"İnsan sevmek bana dokunmuyor olabilir ama
insanlar bana çok sert dokunuyor.
Canımı acıtıyorlar."
Şimdi o Düşlü Defterin Umudu'na ne yapmıştı da karşılığında bunu almıştı. Sevgilisinin olduğunu düşündürecek ne yaptı bilmiyordu bile. Hadi bir suçu olsa da... Nasıl böyle davranır, seviyor dediği birine.
Çömelip yerden defterini alarak kapağına yavaşça dokundu. Sonra çömeldiği yerden gözlerini Düşlü Defterin Umudu'na kaldırdı.
"Bir daha sakın bana yaklaşma.Bir daha sakın benimle konuşma. Bir daha sakın benden bahsin olmasın. Bir daha, 'bir daha'mız olmasın."
Yavaşça kalktı, yüzünü çevirdi. Defterini göğsüne bastırıp evin içine doğru adım attı. O anda gecenin seslerine uyanan kardeşi evin içinde onu bulamayınca seslendi.
"Abla!"
Balkonda olduğunu görünce çift kanatlı kapıyı açtı. Bir ablasına bir de diğer balkonda şaşkınlık içindeki adama baktı. Anlamaya çalışarak "Abla bir şey mi oldu?" diye sordu.
Ablası onu rahatlatmak için konuşabilir miydi bilmiyordu, fakat durumu kendi dilinde özetleyebilirdi.
"Ayağım takıldı, düştüm. Düştüğüm yeri gördüm ya, bir daha takılmam. Böyle böyle büyüdüm ben."
______
❣️
Güneş Erdem
İnstagram: jotun_heim