İlk dönüşümümden sonraki günler, bir sisin içinde geçiyordu. Gündüzleri, eski Ada olmaya çalışıyordum: Ders notlarımı karıştırıyor, makale taslaklarıma bakıyordum. Ama geceleri, içimdeki o vahşi ses fısıldamaya başlıyordu. Ay ışığı, her zamanki gibi aydınlık değil, sanki bir gölgenin, bir canavarın ışığı gibiydi. Aynada kendime bakıyordum. Gözlerimin altındaki koyu halkalar, uykusuz gecelerimin ve ruhumdaki fırtınanın kanıtıydı.Mantığım ve bilimsel şüpheciliğim, bu olayları reddetmek için sürekli bir bahane arıyordu. "Bu sadece yoğun bir stresin ve psikolojik bir travmanın sonucu," diyordum kendi kendime. "Belki de delirdim." Ama aynada gördüğüm o altın sarısı gözler, bu basit açıklamaların ötesinde bir şeyin varlığını kanıtlıyordu. Ben, kendimi kaybetmiştim.Bu kaostan kurtulmanın tek yolu, el yazmasındaki bilgilere tutunmaktı. "Ayin Doğumlu" topluluğu… Onlar, belki de bu lanetin ne olduğunu ve nasıl kontrol edileceğini biliyorlardı. El yazması, onlardan birini bulmak için, "ayın en koyu olduğu zamanda, en eski fısıltıların duyulduğu yere git" diyordu. Bu, bir coğrafi koordinattan çok, mistik bir tanım gibiydi. Ama benim gibi bir tarihçi için, "en eski fısıltılar," eski medeniyetlerin izlerini taşıyan yerler anlamına geliyordu. Aklıma hemen, bölgenin yüzlerce yıllık tarihine tanıklık etmiş, artık harabeye dönmüş eski bir manastır geldi. Burası, tarihçiler arasında "Kaybolan Sesler Manastırı" olarak biliniyordu.Bavulumu topladım. Sadece birkaç parça kıyafet, not defterim, birkaç araştırma kitabı ve tabii ki, o lanetli el yazması. Geriye dönecek bir evim yoktu. Bu canavarı onlara nasıl açıklardım? Ailem… Onları korumak, onlardan uzak durmaktan geçiyordu. Onların mutlu ve huzurlu hayatlarına bir gölge düşürmek istemezdim. Kendimi onlardan izole ederek, onları bu yeni ve korkunç gerçeklikten uzak tutabileceğimi düşünüyordum. Ben, artık kendi başıma bir avcıydım. Ya da bir kurbandım.Manastır, terk edilmiş ve unutulmuş bir yerdi. Duvarları sarmaşıklarla kaplanmış, pencereleri kırılmış ve iç mekânı kuşlar için bir yuvaya dönüşmüştü. Oraya vardığımda, gün batımı çoktan geçmiş ve dolunay, tüm görkemiyle gökyüzünü aydınlatıyordu. Ama bu dolunay, beni dönüştürmüyordu. Bu, beni daha da huzursuz ediyordu. Benim lanetim, ayın gücünden bağımsızdı. Bu lanet, sadece benimle ilgiliydi.Manastırın içine, bir ceset gibi sessizce girdim. Adımlarım, kırık mermer zeminde yankılanıyordu. Aklıma, "en eski fısıltıların duyulduğu yer" sözü geldi. Bu manastır, yüzlerce yıldır birçok acıya, sevince ve hayal kırıklığına tanıklık etmişti. Belki de bu fısıltılar, tarihin ta kendisiydi.Aniden, karanlıkta bir hareket hissettim. Kalbim göğüs kafesimi dövecek gibi atıyordu. Gözlerim, içimdeki canavarın kontrolünde, altın sarısı bir tona döndü. Koku alma duyum keskinleşti. Başka biri daha vardı. Ama bu, bir kurt adam kokusu değildi. Daha çok… Yaşlılık, toprak ve ot kokusu gibiydi.Karanlıktan, yaşlı bir adam çıktı. Yüzü derin çizgilerle doluydu ve gözleri, benimkiler gibi altın sarısı bir parıltı taşıyordu. Ama o, kontrolünü kaybetmiş gibi görünmüyordu. Kendine hakimdi. Yüzünde, benim durumumu anlayan, sakin bir ifade vardı."Hoş geldin, Ayin Doğumlu," dedi. Sesi, kırık cam parçaları gibiydi."Siz… Siz de mi?" diye sordum."Ben de bir zamanlar senin gibiydim," diye cevap verdi. "Kırık bir ayin, kontrolsüz bir lanet. Adım, Elias."Elias, beni manastırın en derin, en eski bölümüne götürdü. Burası, normalde kimsenin girmediği, manastırın altında bulunan bir mahzendi. Duvarları, kayalardan oyulmuştu ve nemli bir toprağın kokusu tüm havayı dolduruyordu. Mahzenin ortasında, eski bir taş sunak vardı. Sunak, üzerinde tıpkı benim el yazmasındaki semboller gibi, kırık ay işaretini taşıyordu."Buraya nasıl geldin?" diye sordu."El yazması," dedim ve ona o eski belgeyi gösterdim.Elias'ın gözleri parladı. "Bu, eski Ayin Krallığı'na ait bir metin. Binlerce yıldır kayıp olduğu düşünülüyordu.""Ayin Krallığı mı?" diye sordum. O ana kadar her şey, bir efsane gibi geliyordu. "Benim bildiğim kurt adam toplulukları… Sürüleri, alfaları… Hepsi bu."Elias acı bir gülümsemeyle başını salladı. "Onlar, son zamanların kurtları. Onların ritüelleri, bizimkilerin yanında çocuk oyuncağı kalır. Bizim lanetimiz, Ayin Krallığı'nın mirasıdır."Elias, bana Ayin Krallığı'nı anlattı. Yüzyıllar önce, güçlü bir Alfa Kral ve bir Luna Kraliçe'nin hüküm sürdüğü bir krallıktı. Onların gücü, dolunaydan gelmiyordu. Onların gücü, içgüdüleri ve iradelerinin birleşmesinden geliyordu. Onlar, hem insan hem de kurt formunda tam bir denge içindeydi. Ancak, bilinmeyen bir düşman, bu krallığı yok etmiş ve ayinlerini kırmıştı. Krallığın kızı… Kaybolmuştu."Senin lanetin," dedi Elias. "Dolunayla değil, duygularla tetikleniyor. Çünkü senin gücün, iradenden geliyor. Sen, sıradan bir Ayin Doğumlu değilsin. Senin lanetin, seni uyandırmak için var. Bu ayin seni bir şeye hazırlıyor, Ada. Ama neye hazırlandığını bilmiyorum."İçimdeki ses tekrar yankılandı: "Sen bir alfası. Sen bir lunasin."Sanki binlerce yıllık bir bilmece, o anda çözülüyordu. Ama mantığım, bu fikri reddediyordu. Benim ailem… Annem, babam… Onlar benim gerçek ailemdi. Ben onların kızıydım. Bu, sadece bir peri masalıydı. Bir kaçış yolu.Elias'ın da bir Ayin Doğumlu olduğunu öğrendim. O da gençken, tıpkı benim gibi bir ayini eksik yapmış ve lanetlenmişti. Ama o, kontrolü öğrenmişti. İçindeki canavarı bir düşman değil, bir parçası olarak görmüştü. Bana öğretebileceğini söyledi. Lanetimi kontrol etmeyi, içimdeki vahşi gücü ehlileştirmeyi…"Yolun kolay olmayacak," dedi Elias. "Lanetin, sadece fiziksel bir dönüşüm değil. Bu bir uyanış. Bu, kim olduğunu bulma yolculuğudur. Ama şunu unutma, senin gibi bir Ayin Doğumlu, yüzlerce yılda bir ortaya çıkar. Sen, en güçlüsün. Ve en tehlikelisin. Çünkü uyanışın, eski düşmanları da uyandıracak."Bu sözler, hem beni korkutmuş hem de umutlandırmıştı. Benim gibi başkaları da vardı. Onlar, benim gibi Ayin Doğumlular'dı. Belki de bir gün, onlarla bir araya gelip, kendi sürümüzü kuracaktık. Kırık Ayin, sadece benim lanetim değil, aynı zamanda bizim de lanetimizdi.
Elias’la konuştukça, onun da benim gibi yalnız bir yolcu olduğunu anladım. O da gençken, ailesinin eski bir metnini yanlış yorumlamış ve eksik bir ayini gerçekleştirmişti. Laneti, benimki gibi duygusal patlamalarla tetiklenmiyordu. Onun dönüşümü, kontrol edilemeyen bir korkuyla ortaya çıkıyordu. Kendisi hakkında pek bir şey anlatmadı. Ama gözlerinde, benim de hissettiğim o derin yorgunluğu ve yalnızlığı gördüm. Yüzündeki her bir çizgi, atlattığı bir fırtınanın kanıtı gibiydi."Her Ayin Doğumlu’nun laneti, farklı bir duygusal tetikleyiciye sahip," dedi Elias, manastırın mahzeninde bulunan taştan bir banka otururken. "Senin lanetin öfkeyle tetikleniyor. Bu, senin içindeki gücün bir yansıması. Güçlü bir iraden var, Ada. Tıpkı bir alfa gibi."İçimdeki ses, tekrar fısıldadı: "Bir alfası. Bir lunasin." Ama zihnim, bu sözleri reddediyordu. Benim ailem… Onlar benim her şeyimdi. Bu fikir, onlara ihanet etmek gibiydi. Bu laneti, bir miras olarak kabul etmek… Bu, onları ve onlarla olan hayatımı silmek anlamına geliyordu. Bu korkunç düşünce, içimde bir öfke dalgası başlattı. Elias'ın yüzündeki sakin ifade, benim ruhumdaki fırtınayı fark etmişti."Şimdi değil, Ada," dedi. "Sakinleş. Senin gücün, senin kontrolündeyken bir kalkan, kontrolsüzken bir silahtır."Onun sözleri, üzerimde garip bir etki yarattı. İçimdeki volkan patlamak üzereyken, Elias'ın sakinliği, lavları dondurmuş gibiydi. Derin bir nefes aldım. Gözlerimin altın rengi parıltısı yavaşça söndü. Elias, bana başından geçenleri anlattı. Yıllarca, kendi lanetinin kontrolünü kaybetmemek için kendini toplumdan soyutlamıştı. Bu, onun için tek kurtuluş yoluydu. Taa ki, kendisi gibi başkalarını, yani Ayin Doğumluları keşfedene kadar."Ayin Doğumluları, sürülerden uzaktır," dedi. "Onların kuralları yoktur. Onlar, sadece kendilerini anlamaya çalışan yalnız kurtlardır."Elias, bana bu topluluğun ne kadar dağınık ve birbirinden habersiz olduğunu anlattı. Aralarında iletişim kurmak neredeyse imkânsızdı. Onlar, kendi lanetlerinin peşinden giden hayaletler gibiydi. Ama hepsi, bir şekilde, bu lanetin bir krallığın mirası olduğunu biliyordu. Kayıp bir krallık… Ve kayıp bir kraliçe.Ada, bu fikri ilk duyduğunda, içindeki rasyonel tarihçi anında harekete geçti. "Bu bir efsane," dedi. "Tıpkı binlerce yıllık diğer mitler gibi. Bilimsel kanıtı yok."Elias acı bir gülümsemeyle "Bilimsel kanıt mı arıyorsun, Ada?" diye sordu. "Benim buruşmuş yüzüme, senin öfkenle değişen gözlerine bak. Bunlar, bizim kanıtlarımızdır. Senin elindeki el yazması da öyle. Sen, Kırık Ayin'i tamamlamak için buradasın. Kendin ve bizim için."Bu sözler, Ada'nın mantığını altüst ediyordu. Elias'ın söyledikleri, her ne kadar doğaüstü ve fantastik olsa da, onun içindeki canavarın varlığıyla birebir örtüşüyordu. O an, Ada, hayatının en önemli kararlarından birini verdi. Bilimi bir kenara bırakacak ve bu bilinmezliğin peşinden gidecekti. Lanetinin köklerini bulmak, onu anlamak ve kontrol etmek… Bu, artık bir akademik merak değil, bir hayatta kalma meselesiydi.Elias, Ada'ya ilk dersini verdi. Laneti kontrol etmenin anahtarı, duygularını kontrol etmekti. "Öfkeni, güce dönüştür," dedi. "Onun seni ele geçirmesine izin verme. Sen, onu yönlendireceksin. Onun sana değil, senin ona itaat etmesini sağlayacaksın."İlk egzersiz, çok basit bir nefes kontrolüydü. Ada, içindeki öfkeyi hissettiğinde derin bir nefes alıp, onu kontrol altına almayı deniyordu. Elias’ın tecrübesi, Ada’ya bu konuda yardımcı oluyordu. Geceler boyu, Ayin Doğumlu’ların gizli felsefesi üzerine konuştular: "Senin vahşi doğan, düşmanın değil, senin bir parçandır. Onu kabul et ve onunla bir bütün ol."Ada için bu çok zordu. İçindeki canavarı bir parçası olarak görmek, kendini kabul etmek demekti. O ise, bu canavardan kurtulmak istiyordu. Ancak Elias’ın öğretileri, yavaş yavaş işe yarıyordu. Öfke nöbetleri, artık daha seyrek ve daha kısa sürüyordu. Ada, kendi üzerinde garip bir kontrol hissetmeye başlamıştı.Elias, Ada'ya lanetinin sadece bir dönüşüm olmadığını anlattı. Lanet, ona yeni yetenekler de veriyordu. Daha keskin duyular, daha güçlü bir fiziksel dayanıklılık ve en önemlisi, diğer kurtların duygu ve niyetlerini sezme yeteneği. Elias'a göre, bu yetenek, bir lunanın en önemli özelliklerinden biriydi.Elias, Ada'ya bir sonraki hedeflerini de anlattı: "Diğer Ayin Doğumluları bulmalısın. Onlar, senin gibi, yalnız. Onlara liderlik etmeli ve onlara lanetlerinin kontrolünü öğretmelisin. Senin gücün, onları bir araya getirecek."Ada, bu fikirden hala emin değildi. O, bir lider değildi. O, bir tarihçiydi. Ama içindeki o vahşi ses, bu görevi kabul etmesi gerektiğini söylüyordu. O, Kırık Ayin’in son halkasıydı.Elias, bir sonraki Ayin Doğumlu’nun, binlerce yıldır kayıp bir şehirde yaşadığını söyledi. Bu şehir, Ayin Krallığı’nın başkentiydi. Ada'nın kalbi hızlandı. Belki de bu şehirde, ailesi hakkında, ailesinin hayatta olup olmadığı hakkında bir şeyler öğrenebilirdi.Elias, Ada'yı bu tehlikeli yolculuğa hazırlamak için onu eğitmeye başladı. Ada, artık sadece bir tarihçi değil, aynı zamanda bir avcıydı. Ve bu av, kendi kimliğini bulma ve ailesinin geçmişindeki sırları çözme yolculuğuydu. Elias’ın yardımıyla, Ada, içindeki vahşi doğayı kabul etmeyi öğreniyor, gücünü kontrol altına alıyordu. Ve her geçen gün, o da yalnız bir avcıdan, bir alfa lunanın yoluna çıkıyordu. Ama henüz, bu büyük gerçeğin farkında değildi. Ve bu, onu hem savunmasız hem de tehlikeli kılıyordu.
Bi beğeni takibinizi alırım ❤️