Prenses bir gün kiraz çiçeklerinin altında uzanırken sudan gelen sese kulak vererek irkilir. O da ne gece gibi karanlık gövdesi ateş gibi kırmızı kuyruğuyla prensesin ilgisini çeken bir balık.. Suyun maviliği ve kiraz çiçeklerinin muhteşem görselliğinin ortasında o kadar çok ilgisini çekmişti ki gözlerini alamadı ve elini uzatıp ona ulaşma arzusu oluştu içinde. Hayatımızda da hep öyle olmaz mı? Mükemmel giden şeylerin ortasına sıçrayan lekeler bizi hep peşinden sürüklemiştir.
Onu eline alır ve büyülenmişcesine kendinden geçer ve onu anlamaya çalışır.
Oysa o büyüleyici şey onu zehirlemeye başlamış ve zihnini yavaş yavaş ele geçirmeye başlamışt. Prenses ağırlaşmış, hissizleşmiş, gözlerine inen perdeyle birlikte düşüncelerinden hayal meyal uzaklaşmaya başlamıştı.
Taa ki her gün kiraz çiçeklerinin arasında uzanan prensesi izleyen gizli aşkı onu görene kadar. Elinde zehirli kadehi tutarcasına yatan onu bilinmez ateşin içine çeken kadının peşinden gider ve...
Eline aldığı zehir aslında kendi zehriydi... Prensese olan aşkı, sevgisi onu öyle içine çekmişti ki bilmeden sevdiği kadını kendi ateşinde yakmayı başarmıştı.
Halbuki aşk kendi ateşinde bir başkasını yakmak olmamalıydı.. Sevdiği kadına kavuştuğunu sanan aşık adam onu kendi elleriyle ölüme terk edip kendini bilinmez yalnızlığına hapsettiğinden bir haberdi. Yaşayabileceği o kadar şey varken kendi yarattığı dünya’da yalandan hayalleri içinde kazanmışlığının son demlerini yaşarken, gerçek hayatta kaybedişinin arasında asla bulamayacağı bir hayalinin içinde oradan oraya savrulmuştur.
