İnsan küçükken genelde çok mutludur.Ailesi ile oynar eğlenceli zamanlar geçirir.Pamuk şeker yer seksek oynar.Şimdi düşünüyorumda ben bir çocukluk yaşamış mıydım?Benim ailem benimle oynar mıydı?Pamuk şeker neydi?Hayır ben bir çocuk olmamıştım.Ailem yoktu ki benim?Nasıl bir çocuk olabilirim?Annesiz babasız çocuk olur mu hiç?Sokakta yatan eve gitmekten korkan çocuk olur muydu hiç?Ben sevgili dostlar ben öyle bir çocuk oldum.Dört yaşlarımda falandır annemin boğazına babam bıçak dayandığında,Buzdolabı sallanıyordu.Ablam beni sakinleştirmeye çalışıyordu abimse diğer odada uyuyordu.Ertesi gün anneme boğazındaki çiziğin neden olduğunu "Düştüm" demişti.Düşünmüştüm insan düşünce bıçak mı dayanmalı boğazına?Hep bir ses olurdu evde.Kavga karmaşa...Henüz birinci sınıfken yine bir kavga edilmişti evde.Annemin kafasını mutfak dolabına vurup kafasını yardığında böyle bir olaya şahit olduğum süreç henüz ben birinci sınıfken olmuştu.Tuhaf mıydı o zaman için bana göre?Hayır normalleştirmiştim bunu.Tuhaf değil mi?İnsan hiç annesinin dövülmesini normalleştirir mi?Ben normalleştirmiştim.Hikayenin başında annesiz ve babasız bir çocukluk geçirdim demiştim.Annem babam fiziksel olarak vardı.Peki ya psikolojik olarak?Hayır yoklardı.Babamdan küçükken çok nefret ederdim.Her annemi ağlattığında her ona vurduğunda...Nefret ederdim ondan.Daha o yaşımda nefretin ne olduğunu öğrettiler bana.Şimdiki çevremde herkes anlatır durur."Ben küçükken annemle çizgi flim seyrederdik" "Ben babamla gezmeye parka giderdim" diye bense susardım.İmrenirdim sadece.Bana sorduklarında ise üç beş yalan sıkardım.Küçükken çok korkardım ailemden.Bir hata yaptığımda çok korkar kendimi küçük bir masanın altına saklardım.Daha o yaşımda yalanı da öğretmişlerdi bana.İyi bir şey zannederdim,kurtarıcım o benim derdim.Bilmezdim ki kötü bir şey olduğunu bilemezdim ki...Bir gün tuvalet kapısını kitlemiş ve sonra nasıl açacağımı da bilememiştim.O sırada babam tuvalete girecekti,kapının kilitli olduğunu farkedince "Kim kilitledi kapıyı?" diye soru sorunca hemen kendimi evin dışına atmıştım.Dayak yemekten korkmuştum.Korkmayı da o yaşımda öğrettiler bana.Şimdi düşünüyorum da ben aslında hiç küçük olamamışım.Olmama izin yokmuş çünkü.Hep olgun hep ciddi olmak zorundaymışım.Olmazsam neler olabileceğini bilmek zorundaymışım.Acaba ailem kızar mı? Diye bir soru hiç sormadım kendime çünkü cevabını bildiğim bir soruyu sormak anlamsızdır değil mi?Peki ya siz sevgili okurlarım siz nasıl bir çocukluk yaşadınız?Hiç düşündünüz mü?Hadi bu vesile ile bir düşünün...
-YAZAR NOTU-
Öncelikle herkese merhaba!
Bu yazdığım yazılar kendi hayat hikayem değil.İleriki zamanlarda ki Açelya adlı kızımızın hikayesi.Ama gerçekten sizinde hayat hikayenizi merak ediyorum.Bana anlatmaya ne dersiniz?Ayrıca hikayem hakkındaki düşüncelerinizi merak ediyorum.Her zaman edebiyata ilgim vardı.Ne kadar başarılıyım bilmek istiyorum.Birde severseniz beni takip etmeyi unutmayın.Bolca sevgim ve saygım ile şimdilik görüşmek üzere...