Kapıdaki Fısıltı
Gece saat tam 03.17'yi gösteriyordu. Elif, eski büyükannesinin yıllardır boş duran evinde tek başına kalıyordu. Dışarıda şiddetli yağmur yağıyor, rüzgâr pencereyi sarsıyordu.
Tam uykuya dalacakken, koridordan yavaş bir fısıltı duydu.
"Elif... kapıyı aç..."
İrkilerek doğruldu. Evde ondan başka kimse yoktu.
Telefonunu eline aldı ama ekran bir anda karardı. O sırada ayak sesleri duyuldu. Ağır... yavaş... ama her adım biraz daha yaklaşıyordu.
Koridorun sonundaki kapının altından siyah bir gölge belirdi.
Tekrar aynı ses geldi.
"Kapıyı aç... Seni çok özledim..."
Elif nefesini tuttu. Çünkü o sesi tanıyordu.
Bu, üç yıl önce ölen annesinin sesiydi.
Cesaretini toplayıp kapının dürbününden baktı.
Dışarıda kimse yoktu.
Tam rahatladığını düşündüğü anda, arkasından kulağına sıcak bir nefes değdi.
"Ben zaten içerideyim."
Elif yavaşça arkasını döndü...
Ve ertesi sabah komşular evi boş buldu. Kapılar kilitliydi, pencereler kapalıydı.
Ama yatak odasının duvarında tek bir cümle kan kırmızısı harflerle yazıyordu:
"Kapıyı açan hiç kimse geri dönmez."
