Elimdeki bıçağı kanlar içindeki adama bir kez daha sapladım. Karnında 3 bıçak darbesi, boğazında 2, göğsünde 4 bıçak darbesi vardı. Adam tam 1 dakika 27 saniye önce ölmüştü. Adama son bir kez daha bakıp uzaklaştım. Siyah çöp poşetine kanlı siyah eldivenlerimi koyup poşeti motorun arkasına koydum. Cinayete giderken her zaman siyah giyinirdim. Motora bindim. İlk motor toprak alanda olduğu için etrafında daireler çizerek takip edilmesi veya konumumun bulunmasını neredeyse imkânsız hale getiriyordum. En sonunda zikzaklar çizdiğim yerden yola geçtim ve sürmeye başladım. En sonunda varmıştım. İlk garaja girmek için ilk şifreyi girdim, sonra parmak izimi okuttum. Girip motoru bıraktım ve hızla üstümü değiştirdim. Yüzümdeki kanı ıslak mendille sildim. Başka bir yerimde kan olmadığından emin oldum. İlk asitin içine poşeti ve kanlı kıyafetlerimi attım. Sonra kapıyı açıp çıktım, kapıyı yine kapattım ve biraz daha ileri evin kapısını çaldım. Kapıyı Derin açtı. “Hoş geldin, Nisa.” dedi. İçeri girdim ve “Hoş buldum.” dedim. Odama çıkmak için merdivenlere yöneldim. Derin ile fazla yakın değildim. Oda arkadaşımdı. Yalnız kalmaktan hoşlanmıyordum. Konuşmasak bile başka birinin olması beni rahatlatıyordu. Odama çıkıp kapıyı kapattım ve yatağa uzandım.
Telefonu elime aldım, birine mesaj gönderdim:“Görev tamam.”Bana sadece “Aferin.” yazdı. Onun kim olduğunu ben de bilmiyordum. Yaklaşık 2 yıldır bana görev veriyordu. İlk başta bana öldürdüğüm bir insanın resmini atıp “Güzel iş çıkardın.” yazmıştı. Anlamamıştım, sadece “Sen kimsin ve o kim?” yazabilmiştim.İlk başta düşmanım sanmıştım ama zamanla en iyi arkadaşım olmuştu. Ne ismini, ne yaşını, ne beni ve numaramı nereden bulduğunu biliyordum. Ama yine de kendime çok yakın hissediyordum. Benim geçmişimi, insanları neden öldürdüğümü, kimleri öldürdüğümü biliyordu. Hatta bana yardım etmek için bazen insanların resmini, adresini atıp ne yaptıklarını söylüyordu. Ve araştırdığımda da hepsi doğru çıkıyordu.Bana tuhaf geliyordu. Hatta 1 yıl boyunca belki tuzaktır diye temkinlice girdim; kaçmaya ve öldürmeye hazır bir şekilde. Ama bir şey çıkmadığını görünce saldım. 1 yıldır ona tamamen güveniyorum. Bana biri bir tuzak kuracak olsa en iyi o yapar; çünkü beni tek tanıyan ve benim tek güvendiğim kişi o.Telefonu alıp hızla ona yazdım:“Sen kimsin, beni nereden tanıyorsun? İsmin ne? Beni nereden buldun? Artık söyle, koca 2 yıl oldu, artık söylemen lazım.”Birkaç saniye sonra cevap geldi:“S diye tanıman yeter. Sen beni tanıyorsun ama ben seni yeterince tanıyorum. Senin beni tanımana gerek yok.”
“Benle iki yıldır oyun oynuyorsun, artık doğruyu söyle. Kimsin?”İki dakika boyunca hiçbir şey yazmadı. Daha sonra devam etti:“Biraz sabırlı ol, Nisa.”Birden aklıma düştü. Ne bir şey söyleyebildim ne de yazabildim.Sadece dudaklarımın arasından “Serkan...” diye bir fısıltı çıktı.Yaklaşık 4-5 dakika sadece olduğum yerde kaldım.Sonra hemen hızla yazdım:“Serkan, sen misin? Amacın ne? Niye bana yazdın? Niye iki yıldır benimle oyun oynuyorsun?”Serkan, çocukluk arkadaşımdı. Bir konu yüzünden yollarımız ayrılmıştı. Küçükken çok katı bir yatılı okulda büyümüştüm. Çok ağır sınavlar yapılır, görevler verilirdi. Yapamayanı cezalandırırlardı.Birden aklıma bir keresinde yaşadığımız o an geldi...Ağır bir yağmurun ortasında bizi, boyumuzun neredeyse iki katı olan bir çukura bırakıp çıkmamızı istemişlerdi.İkimiz de çıkmak için ne kadar debelenmiş olsak da yağmur yağdığı için toprak çok kaygandı ve o yüzden çıkamıyorduk.Oradan 2 dakika 40 saniye içinde çıkmamız lazımdı; yoksa ağır cezalardan biriyle daha karşılaşacaktık.İkimiz de cezanın ne olduğunu çok iyi biliyorduk.Serkan dizlerini eğip elini toprağa sabitledi ve “Nisa, çık!” diye bağırdı.İlk başta anlamadım ve yüzüne baktım.Daha sonra bana “Yukarı çık!” diye bağırdı.Ayaklarımı sırtına koyup zorlukla da olsa debelenerek çıkmıştım.Hemen elimi ona uzatıp çıkması için yardım edecektim ki yüksek sesli bir müzik sesi geldi.Bu, sürenin bittiği anlamına geliyordu...