Aras'ın ağzından:
Garip bir gündü üst üste üç kere silahlı saldırıya uğramıştı ama kimse yıldırımı yıkamadı ama açıkcası restoranda uğradığı silahlı saldırı gerçekten sonunun geldiğini düşünmüştü tüm korumaları vurulmuştu umudu tükenmişti yıldırımın
Ta ki taksici kız gelene kadar Hayatın da hiçbir kadına böyle birşey hissetmemişti garip bir histi Aslında bu hissi çok iyi biliyor ama gerçeği kendinden saklıyordu Şimdi ise bir kaç saate kadar hiç birşey olmamış gibi şirkette dosyaları inceliyordu
Adamları öldürtmüş onlara emir verenleri ise yerlerini öğrenmiş ve onları almaları için bir kaç kişi göndermişti
Aniden telefonu çaldı bilinmeyen bir numara arıyordu
'Alo...'
'gerçekten bütün masrafları karşılayacak mısın'
'ne'
'sabah restoranda silahlı saldırıya uğrayan adam değilmisin sen'
'benim'
'Ee'
Aras yeni aydınlanmış bir şekilde
'hee . Sen taksici kızsın'
'taksici değilim'
'sen sabah ki hayatımı kurtaran kadın değilmisin'
'pek hayatını kurtardım sayılmaz ama evet oyum' dedi karşısında ki kadın acayip donuk çıkan bir sesle
'tamam' dedi Aras terettütlü bir sesle
Kısa bir an sessizlik oldu
'gerçekten bütün masrafları karşılayacak mısın' diye tekrar başta kurduğu cümleyi söyledi telefonda ki kişi
'evet ne kadar masraf varsa karşılayacağım'
Yenide kısa bir sessizlik oldu
'istersen iban yolla ben gereke- ' diyecek oldu Aras ama telefonda ki kişi sözünü böldü
'sana bir konu yollayacağım yarın tam on iki de orda bekliyor olacağım'
Birşey demesine kalmadan telefon yüzüne kapandı normal de çok sinirlenir ama nedense hiçbir sınır kırıntısı yoktu ama keyiflenmişti
Sonra kapı çaldı ve bir çalışanı içeri girdi
'adamları bulduk efendim'
'tamam depoya götürün'
Aras keyiflendikçe keyiflendi çıkışta da depoya gitti