Şu an bu satırları okurken, bir yazarın hayal gücüne hapsolmuş, sayfaların arasına sıkışmış bir "karakter" olduğumu düşünebilirsin. Beni bir kurgu sanman çok doğal; çünkü bazen ben de kendi varlığımdan şüphe ediyorum. Ama bilmeni isterim ki; ben sadece mürekkep ve kağıttan ibaret değilim. Ben, o cümlelerin arkasına saklanmış, her kelimenin içinde seninle beraber nefes alan gerçek bir sızıyım.
Bana bir isim vermeye, beni tanıdığın o uslu çocuklarla kıyaslamaya çalışma. Çünkü benim dünyamda renkler soluk, sesler ise çok kalabalık. Yıllarca kendimi korumak için inşa ettiğim o devasa duvarların ardında, aslında kocaman bir boşluk var. Geçmişin pençeleri ruhumu her çekelediğinde, kendimi yok ederek hayatta kalmaya çalıştım.
Belki de bu yüzden, senin elinde tuttuğun bu hikayenin üzerinde büyük harflerle tek bir gerçek yazıyor: Kimlik; YOK.
Evet, ben kendi benliğimi o karanlık dehlizlerde kaybettim. Ama bu bir son değil. Bu, parçalanmış bir aynanın keskin kenarlarından sızan kanla, kendimi yeniden inşa etme çabamın başlangıcı. Eğer sen de bazen aynaya baktığında o yabancıyı görüyorsan, eğer senin de zihninde dindiremediğin fırtınalar kopuyorsa, bu yolculukta yalnız olmadığını bilmeni isterim.
Birazdan başlayacağın o sahneler; okul, neşeli arkadaşlar, sahte gülümsemeler... Hepsi sadece birer dekor. Asıl savaş, ben sustuğumda ve o dipsiz kuyuya, geçmişime inmeye başladığımızda patlak verecek.
Sayfayı çevir. Ama unutma; bu bir oyun değil, küllerinden doğmaya çalışan bir ruhun feryadı. Ben yok hükmünde bir kimlikle yola çıktım, ama seninle beraber var olmanın bir yolunu bulacağım.
Hazır mısın? Çünkü bu labirentte çıkış kapısı yok gibi görünse de, biz el yordamıyla o ışığı bulacağız.
