İzmir limanındaki deponun loş ışığı, sabaha karşı yerini gri ve puslu bir sabaha bırakmıştı. Karahan Holding’in yönetim kurulu salonunda ele geçirilen güç, Cihangir’i yeniden yeraltının zirvesine taşımıştı. Artık masanın başındaki coltukta o oturuyordu. Ancak zaferin getirdiği sessizlik, yaklaşan fırtınanın habercisiydi.
Asya, deponun penceresinden limana vurulan dalgaları izliyordu. Elindeki kahve kupasını sıkan parmakları hafifçe titriyordu. Bir hafta öncesine kadar hayatı sadece ilaç reçeteleri ve steril hastane koridorlarından ibaret olan kadın, şimdi cephanelik gibi korunan bir karargahta, ölümle yaşam arasında bir çizgide yaşıyordu.
Arkadan yaklaşan o tanıdık tütün ve çam kokusuyla Cihangir’in varlığını hissetti. Adam, sessiz adımlarla yaklaşarak kollarını Asya’nın beline doladı ve başını kadının omzuna yasladı.
"Hâlâ o akıl hastanesindeki odada kaldığını düşünüyorsun, değil mi?" diye fısıldadı Cihangir, sesi kadının kulağının hemen yanında kadife gibi yumuşak ama derindi.
Asya başını hafifçe geriye yatırıp Cihangir’in koyu renk gözlerine baktı. "O odada kapalı kalmak... Belki de hayatımda aldığım en özgürce karardı, Cihangir," dedi dürüstçe. "Ama dışarısı, o dört duvardan çok daha tehlikeli. Düşmanlarının sadece bir kısmını temizledik. Ankara’daki o gizli eller hâlâ arkalarında."
Cihangir’in yüzündeki o sert, keskin hatlar hafifçe yumuşadı ama gözlerindeki tehlikeli parıltı bir an olsun sönmedi. Elini uzatıp Asya’nın yanağını okşadı.
"Bırak Ankara’dakiler de gelsin," dedi Cihangir, kendinden emin bir sesle. "Benim kaybedecek her şeyimi aldıklarında, korkuyu da unuttum. Ama seninle birlikte... Artık kazanacak bir imparatorluğum var. Ve bu imparatorluğun kraliçesi sensin, Asya."
Tam o sırada deponun kapısı hızla açıldı. Cihangir’in sağ kolu olan adam, nefes nefese içeri girdi.
"Kuzgun! Ankara’dan haber var. Eski ortaklar boş durmuyor. Şirketin ana hesaplarına küresel çapta bir operasyon başlatmışlar. Seni tamamen bitirmek için uluslararası bir soruşturma açtırıyorlar."
Cihangir’in yüzündeki tebessüm bir anda buz kesti. Gözlerindeki o fırtına yeniden koptu. Asya’ya dönüp elini sıktı. "Görünüşe göre oyun henüz bitmemiş, Doktor," dedi. "Asıl savaş şimdi başlıyor."