Yeni liselilerin liseye ulaşmaları için gittikleri Bulutlar İstasyonuna gittim. İçeride biraz bekledikten sonra metrobüs geldi. Açıkçası çok şaşırdım bulutlara nasıl çıkacağını çok merak etmiştim tam içeri girerken biri sertçe omuz atarak içeriye daldı. Sarsılmanın etkisiyle yerde kalakaldım. Çocuk soluk bir tavırla"Biraz hızlı olsana uyuşuk! "dedi.Aklıma okuduğum Watpad hikayeleri geldi ve bir an küçük bir titreme geldi içime.
Ama bunu takacak durumda değildim.Kalktım ve otobüste boş koltuk aradım. Karşıda boş koltuk gördüm ama beni itleyen o çocuğun yanındaydı.
Mecburen oturdum.Herkes çok sessizdi çıt bile çıkmıyordu. Yanımda oturan çocuğun ise simsiyah saçları, soluk teni ve çilleri çok garipti.
Kulaklığımı taktım ve uykuya daldım.
.Gözlerimi açtığımda gelmiştim ama omzumda bir ağırlık vardı. Bu o çocuktu yavaşça dürttüm ve oda kalktı "Kusura bakma" dedi ve metro üsteki yolculara karıştı. Yolu biliyormuş gibiydi peşinden gittim dar bir ara sokağa gitti bende çok dikkat çekmiyim diye montumun şapkasını başıma geçirdim. İlerledik ten sonra çocuk aniden arkasını dönüp üzerime atladı "Sen kimsin? Neden beni takip ediyorsun?" dedi sertçe. Ürkmedim değil tam şapkamı açacakken beni itekledi,yerle buluştum.Sinirle kalkıp şapkamı açtım "Seni takip eden yok yolu bulmaya çalışıyorum." Çocuk afalladı "Her neyse takip et!" diyerek gitti ve bende peşinden...
