Sadece normal bir gün
Sabah alarmımın çalmasıyla uyandım kalkmak istemiyordum sanki yorgan on kilo ve onu üstümden itemiyormuşum gibi geliyordu bir anda odaya annem girdi
Annem ŞU NALET YATAKTAN HEMEN KALK
Sesi hem çok sinirli hemde çok soğuktu ona karşılık vermeden ayağa kalktım yatağımı üstünü oylesineortüm ve hemen mutfağa gitim üvey babam her zaman ki gibi telefonuyla ilgileniyordu ben mutfğa girdiğimde hafifçe kafasını kaldırdı ve tekrar telefonuyla ilgilenmeye devam eti masadaki sandelyeme oturdum ama sonra bir anda üvey babamın küçük oğlu mutfağa heycanlı ve neşeli bir şekide girdi sandalyemin başına gelip bir Kaç Saniye durdu ve sonra ora benim yerim diyip alamaya başladı
Annem tezgahtan arkasını donüp kalk ayağda kardeşin otursun dedi hiç bişey soylemedim ve o küçük tabureye oturdum amaçok içerlemiştm annem üvey babamla evli olduğundan beri benden nefret ediyormuş gibi davranıyor bunun sebebini bilmiyorum kahvaltımı yaparken üvey kardeşim kilom hakında hiçte komik olmayan bir şaka yaptı annem ve babam kahkalara boğuldu ben ise sadece sustum bütün lokmalar buğazıma dizildi konuşamadım yemeği bırakıp odama gitim kapıyı kapatığımda gözlerimden yaşlar süzülmeye başlamıştı bile bir kaç Saniye sonra kendimi hıçkıra hıçkıra alarken bulmuştum ama daha fazla oyalanamazdım.antamı toparlayıp üstüme o sandık formayı giyip kendimi dışarı atım 1 bolüm sonu
Bİraz kısa oldu devamı gelcek