Yagmur, şehrin üstüne ince bir perde gibi iniyordu.
Ege kaldırımın kenarında durdu.
Şemsiyesini açmadı. Islanmayı umursamıyordu artık.
Çünkü bazı insanlar ıslanmaz...
Sadece içlerinde yıllardır taşıdıkları şey agırlaşır.
Kolundaki saate baktı erken gelmişti.
Ama bu erkenlik bir alışkanlık degil bir bekleyişti.
Eliz şemsiyesini tam açmadı .
Yagmur saçlarına düşerken ıslandı.
Ama farketmedigi bir şey vardı....
Bu şehirde yalnız yürümüyor gibiydi.
18 yaşındaydı. Ama sanki hayatına geç başlamış gibi hissediyordu.
Eliz duraga geldi .
ege zaten oradaydı .
Ama birbirlerini fark etmediler.
Sanki görünmez bir mesafe vardı aralarında .
Otobüs geldi. Kapılar açıldı.
Eliz içeri girmek için öne atıldı.
Tam o anda biriyle çarpıştı. Pardon dedi refleksle. Önemli degil dedi ege.
Bir saniye. İkisi de durdu ama tanımadılar. çünkü eliz, ege'nin yüzünü unutmuştu.
Tam anlamıyla....... Silinmişti
Ege ise herşeyi hatırlıyordu.
Çocukluklarını....
Aynı mahalleyi....
Aynı gülüşleri.....
Ve en önemlisi :
O kazayı.