Bölüm 5

Boran kapıyı sertçe kapatıp dışarı çıkmıştı. Ardında ağır bir sessizlik kaldı.Gökçe, birkaç saniye öylece oturdu yatakta. Kafası dönüyordu. Kolundaki ağrı artmıştı, sanki içeriden biri etlerini bıçakla çiziyordu. Birden boğazına bir şey düğümlendi, gözleri doldu.Başını eğdi, ellerini yüzüne kapattı. Sessizce ağlamaya başladı.“Ben ne yaptım ki…” diye fısıldadı kendi kendine. “Sadece yürüyordum… Sadece yürüyordum…”Kolunu tutarak doğrulmaya çalıştı ama keskin bir sızıyla yeniden yere düştü. Dişlerini sıktı, gözyaşları yanağından süzüldü.Tam o sırada kapı yeniden açıldı. Boran içeri girdi. Yüzü karanlık bir gölge gibi.Gökçe hızla başını çevirdi, gözyaşlarını saklamaya çalıştı ama başaramadı.Boran bir an durdu. Gözleri Gökçe’nin yüzünde, ardından koluna kaydı.Sesi ilk kez biraz yumuşaktı.“Neden ağlıyorsun?”Gökçe başını çevirdi, ona bakmadan konuştu.“Sence neden ağlıyorum?! Kolum kopacak gibi acıyor. Burada bir hücredeyim. Beni kaçırdın. Ne bekliyorsun, mutlu mu olayım?!”Boran yaklaştı, gözlerini onun koluna dikti.“Doktor geldiğinde ilgilendi kolunla. Serum da takmıştı.”“Sonra kaçırdın beni. İyileşmeme izin bile vermedin.”Gökçe'nin sesi titriyordu ama her kelimesi öfkeyle doluydu. Boran bir süre konuşmadı. Sonra cebinden bir anahtar çıkardı, kapıya yöneldi ama dönüp son kez baktı.“Yemek getireceğim. Ve koluna tekrar baktıracağım. Ama... bağırırsan ya da kaçmaya kalkarsan, pişman olursun.”Kapı yeniden kapandı.Gökçe, sessizce tekrar yere yaslandı. Kalbi deliler gibi atıyordu. Şu anki tek planı vardı: kaçmak. Ama önce… sabırlı olması gerekiyordu.