Yağmur, okulun müzik binasının camlarına sertçe vuruyordu.
Lara, boş sınıfta tek başına oturmuş, önündeki nota kâğıdına bakıyordu. Kalemini parmaklarının arasında çeviriyor ama tek bir nota bile yazamıyordu.
Bestenin ortasında kocaman bir boşluk vardı.
Tam üç yıldır.
Lara o boşluğa her baktığında aynı kişiyi hatırlıyordu.
Aras.
Bir zamanlar birlikte müzik yaptıkları, geceleri saatlerce beste yazdıkları ve birbirlerine bir gün aynı sahneye çıkacaklarına söz verdikleri çocuk.
Sonra her şey bir gecede bitmişti.
Lara, çekmecesinden eski bir defter çıkardı. Kapağı eskimiş, köşeleri yıpranmıştı.
İlk sayfada ikisinin el yazısıyla yazılmış tek bir cümle vardı:
“Bu şarkıyı birlikte tamamlayacağız.”
Lara istemsizce gülümsedi.
“Ne kadar aptalmışız…”
Tam defteri kapatacakken arasından küçük bir kâğıt düştü.
Lara eğilip kâğıdı aldı.
Üzerinde yalnızca dört nota vardı.
Ve altında Aras’ın el yazısıyla yazılmış bir cümle:
“Beni unutursan bu şarkıyı da unut.”
Lara’nın yüzündeki gülümseme kayboldu.
Tam o sırada kapı açıldı.
Müzik öğretmeni içeri girdi.
“Lara, yarınki konser için yeni bir solist geldi. Seninle çalışacak.”
Lara başını kaldırdı.
“Kim?”
Öğretmen birkaç saniye sustu.
Sonra kapının dışına baktı.
“İçeri gel.”
Kapı tekrar açıldı.
Lara’nın elindeki kalem yere düştü.
Karşısında üç yıldır görmediği biri duruyordu.
Aras.
İkisi de konuşmadı.
Aras’ın gözleri eski nota defterine kaydı.
“Onu hâlâ saklıyor musun?”
Lara defteri hemen kapattı.
“Senin ilgini çekeceğini düşünmüyordum.”
Aras hafifçe gülümsedi.
“Ben de seni hâlâ hatırlayacağını düşünmüyordum.”
O cümle sınıftaki havayı değiştirdi.
Lara ayağa kalktı.
“Ben seni unutmadım.”
Aras’ın gülümsemesi kayboldu.
“Ben de seni unutmadım.”
Fakat ikisi de biliyordu.
Üç yıl önce yarım kalan şey yalnızca bir şarkı değildi.
BÖLÜM 2: AYNI ŞARKI
Ertesi gün müzik salonu normalden daha sessizdi.
Lara piyanonun başında oturuyordu.
Aras karşısında gitarını akort ediyordu.
Üç yıl sonra ilk kez aynı odadaydılar.
Öğretmen nota kâğıdını masaya bıraktı.
“Konser için eski besteyi tamamlayacaksınız.”
Lara hemen itiraz etti.
“Başka bir şarkı seçemez miyiz?”
Aras ona baktı.
“Hayır.”
Lara kaşlarını çattı.
“Sen karar vermiyorsun.”
“Bu şarkıyı beraber yazmıştık.”
“Artık beraber değiliz.”
Aras’ın eli gitarın üzerinde durdu.
“Bunu biliyorum.”
Öğretmen ikisinin arasındaki gerilimi fark etti ama hiçbir şey söylemeden odadan çıktı.
Kapı kapanınca sessizlik çöktü.
Lara piyanonun tuşlarına dokundu.
İlk notayı çaldı.
Aras birkaç saniye sonra gitardan ona eşlik etti.
Lara’nın parmakları bir an duraksadı.
Çünkü Aras hâlâ aynı ritmi hatırlıyordu.
Hiçbir şeyi unutmuş gibi değildi.
Şarkının ortasına geldiklerinde Lara’nın önündeki eski defter açıldı.
Aras onları gördü.
“Onları hâlâ tamamlamadın.”
“Çünkü nasıl biteceğini bilmiyorum.”
Aras başını eğdi.
“Ben biliyorum.”
Lara ona baktı.
“Ne?”
Aras defteri kendisine doğru çekti.
Kalemi eline aldı.
Eksik dört notanın altına yeni bir melodi yazmaya başladı.
Lara birkaç saniye sonra fısıldadı:
“Bu… bizim son gecede çaldığımız melodi.”
Aras cevap vermedi.
Lara’nın kalbi hızlandı.
“Sen o geceyi hatırlıyor musun?”
Aras kalemi bıraktı.
“Her saniyesini.”
“Peki neden gittin?”
Aras başını kaldırdı.
Gözlerinde yıllardır sakladığı bir şey vardı.
“Çünkü sana gerçeği söyleseydim, benden nefret edeceğini düşündüm.”
Lara’nın nefesi kesildi.
“Ne gerçeği?”
Aras cevap vermeden ayağa kalktı.
“Konserden sonra anlatacağım.”
Kapıya doğru yürüdü.
Lara arkasından seslendi:
“Aras!”
Aras durdu.
“Ya konserden sonra ben seni dinlemek istemezsem?”
Aras birkaç saniye sessiz kaldı.
Sonra yalnızca şunu söyledi:
“İşte o zaman bu şarkı gerçekten bitecek.”
Kapı kapandı.
Lara masadaki nota defterine baktı.
Defterin son sayfasında, daha önce hiç görmediği küçük bir yazı vardı:
“O gece olanların tamamını sana anlatmadım.”
Lara’nın yüzü bembeyaz oldu.
Çünkü bu yazı Aras’ın el yazısı değildi.