KEREM İLE ASLI

“Neredeyim ben?” “Kalbimde.” Suratımı büzebildiğim kadar büzdüm. Yüz kaslarıma bi tık fazla yükleniyorum bu aralar ama olsun. Kaslar böyle gelişiyormuş. “Iyy! Kalbinin mi içi? Bıkmadınız mı klişelerden? Bunaltmadı mı? Bunaltmak demişken biraz sıcak mı oldu acaba?” Yer yavaş yavaş yarılmaya başladı, yarılan yerlerden ateşler çıkıyordu. “Rüyada mıyım ben şu an değilsem ölecek gibiyim sanki sanırsam, kaç mevsim yaşanıyor şu an ya da kaç felaket?” “Rüyada değiliz. Kalbimin içindeyiz ve hiç olmadığı kadar gerçek Aslı.” “Ya napıyorum ben senin kalbinin içinde? Kalp doktoru muyum ben?” “Benim doktorumsun.” “Bak şimdi çakacağım ağzına iki tane! Car car ne ötüyorsun tepemde!” Kolundan tutup silkeleyeyim dedim ama baya da cüsseliymiş kendi kendimi silkelemiş oldum. Gözlerinin içine baktım. Yemyeşildi. Yeşilin hangi tonu bu? İçinde kaybolmak istedim bi an. Azar azar yarılan yer bir anda tamamen yarıldı. Kulağımı çınlatan bir ses oldu. Karşımda dikilen adam gözlerini gözlerimden ayırmıyordu.