Ben Victoria
Ben galiba sorunlarımı hep büyüte bir kız oldum.
Hayatım boyunca başarılı olmaya adandandım.
Babam annemden önce başka bir kadınla daha evlilik yaptığı için hep eski çocuklarıyla kıyaslandım. Hiç başarılı olmamış insanlardı.
Ona rağmen hep duyduğum cümlelerden biri "Victoria bana ablan abin parasını gelip mi veriyor biz senin hayatını kurtarmanı istiyoruz" fln dedi.
Sanki hep başarısısmışım gibi ben hep başarılı olmama rağmen.Bunlar bende sanırım sınav stresi yarattı o günden beri her sınavdan korkar oldum annem her konuda üstüne geldiği için annem söylediğim 10 cümlemden 9'u yalan 1'i şüpeli. Annem artık birşey öğrendiği zaman benim ellerim ayaklarım titrer oldu.Benim hiçbir zaman kusursuz arkadaşlıklarım olmadı.Hep kendim gibi sorunlu arkadaşlıklar seçtim. Bunlar beni daha kötü hale getirdi. Kendime zarar vermeye başladım o günden beri vücudumda bir ton çizik morarık oldu anneme yalan söyleyerek geçiştirdim ama anneler anlar ya anladı. Bana kendimi yalancı çıkardı.Ben duyguları bilmem.Çok ciddiyim ben duyguları bilmem ağlamam gerekse gülerim. Gülmem gerekirse ağlarım.Hep böyle olmuştur. Bu eskiden geliyor sanırım annem çocukken beni döverken yine gülermişim.Artık bu davranışı sevmiyorum ama kimse anlamıyor. Bilerek yapmadıgımı ama birşey farkettim ben yaralarımı ilgi çekmek için yapıyorum.İnsanlar sorsun istiyorum."Aaaa Victoria koluna ne oldu." demeleri hep hoşuma gitmiştir. Ama ben sonuç olarak kendimi tanıyamıyorum.Ben bana iyi gelmiyorum.Şimdi bir balkondayım atlamak son kararım diyorum.
Ve o çalan telefon sesi.
Victoria intahar edecekmi.Kimler merak ediyor.