Kendime mezarlık

Kendime Mezarlık Boşluktayım. Sanki her nefes, bir eksilme daha. Adımı unutan rüzgârlar var üstümde, ve ben hâlâ var mıyım bilmiyorum. Her aynada başka bir yabancı, her sabah aynı ağırlık. İçimde bir mezar kazıyorum sessizce, kendi ellerimle gömüyorum umutlarımı. Susuyorum, çünkü kelimeler bile benden korkuyor. Gülüşlerim, kırılmış cam gibi parlıyor — elimi kesmeden tutamıyorum artık. Bir ben var içimde, beni defnedip giden. Ve bir ben var hâlâ, mezar taşımın üstünde bekleyen.