-Ben kendimden eminim Firdevs,ne çocuğundan bahsediyorsun sen!
-Hamile abi,gerçekten hamile Füsun,hem gece hem de gündüz test yaptık;ikisi de çift çizgi...
Bu kısa diyagoldan sonra bana anlatılana göre babam Mehmet,koşa koşa annem Füsun'un yanına gitti. Ve annemin yüzüne sağlamından bi' tokat vurdu. Bunun sebebi,annem bana gebe kalmadan daha 1 ay evvelinden 6 aylık bir çocuk doğurmasıydı.Bir kaç hafta sonra doktora gidildi. Babam anneme beni aldırması konusunda ısrar ediyordu,çünkü doktor beni aldırmazsa annemin dikişlerinin patlayacağından emindi.
Ama kadere boyun eğmedi annem,aldırmadı beni. Çünkü dini olan islamiyete çok bağlıydı ve dinimizce bir çocuğun canına kıymanın affı yoktu. Bana söylenilene göre;
"Dünyadaki çocuğumun da,karnımda yaşayan çocuğumun canı da,benim canım da Allah'a emanet. Ben bu yaştan sonra doğurmam gerekiyorsa yine doğuracağım;hiç bir güç karnımda ki çocuğumu benden söküp alamaz!"
Demiş,annem Füsun.
Ah,keşke ben doğduktan sonra başıma geleceklerden haberdar olsaydı. Acaba yine aynı cümleleri kurar mıydı annem?
Ben anne ve babanın aynı yatakta yatması ne demek,onu bile bilmiyordum. Çünkü bizim 'ailemizde' asla bir aile ilişkisi yoktu. Ne babamla aynı sofrada yemek yediklerini hatırlarım,ne de babamın bir kere saçlarımı okşadığını. Babam gençliğinde iri yarı bir adamdı,lâkin kalbinin bedenine nazaran bir taştan beter olduğuna dair bir tez bile yazabilirim. Annem ona nazaran çok,çok küçük bir kadındı,fakat içine dünyaları sığdırabilicek bir kalp taşıyordu o küçük göğüs kafesinin içinde.
Öyle ya da böyle,benim de biraz herkes;birazcık da herkesten uzak bir çocukluk yaşantım oldu.
Ayağıma babamın bana aldığı bi" botu giymeden,sırtıma onun benim istediğim renkte seçtiği bir sırt çantasını takmadan büyüdüm.
Benim için 'baba' kelimesi 4 harfli,2 heceden oluşan bir ses birleşimi olmasından başka hiç bir şey ifade etmiyordu. Bu saatten sonra edemezdi de.