Bu hayatta herkes sorunlarından uzaklaşıyordur eminim. kimisi uyuyarak kimisi duşa girip ağlayarak kimisi sakin bir yere giderek. Farklı farklı sorunlardan uzaklaşma yöntemi vardır bense uyuyarak kaçan bir insanım gün olur 15 saat bile yatarım. Ama farkında mısınız bilmiyorum ama sorunlarımızdan kaçtığımızda onları çözmüş olmuyoruz. Bazen sorunlarla yüzleşmek gerekir bazen çabalamak gerekir. Etrafımda birçok insan herşeyi kafaya takmadığımı düşünür evet dışarıya karşı umursamaz tavırlarım var düşüncesiz bir kalbim farkındayım. İçten içe ölü bir düşüncenin ortasında yaşam mücadelesi veriyorum, düşüncelerim günden güne olgunlaşıyor ve bu durum benim hiç hoşuma gitmiyor. Bazen şöyle bir etrafa baktığımda anlayabiliyorum her şeyi hayatımda kimsenin kalıcı olmadığını ben bunu öğrendiğimde daha çok küçüktüm o zaman başladı benim hikayem...
Kimi zaman düşünmekten kafayı yediğim günler oldu ben düşünmekten kafayı yediğim Bi zamanda Bi arkadaşımın bana söylediği bir cümleyi sizle paylaşmak istiyorum "Sen hiçbir şeyi kafana takmıyorsun keşke senin gibi olabilsem..." ona o an beynimin içindeki soru işaretlerini göstermek isterdim. Ama bunu yapmamam gerek, dışarıya karşı umursamaz olmam gerek insalara küçük bir yanımı bile göstermemem gerek neden mi? insanlar senin küçük bir yanını görse seni o yanından yaralarlar bu yüzden insanlardan uzağım...