Şimal Çuğaşvili~
Birinin beni gerçekten sevebileceğine dair inancımı yitirme hikayem:
Aslında hayatıma giren erkeklerin beni bu kadar üzmesi ve duygularımı hiçe sayması bu düşünceye kapılmamdaki en büyük sebepti
Özellikle şu üçü (Onlara harfler vererek bahsedicem)
R: İlk başta çok normal davranıyodu sonra bütün arkadaş çevremi “Bak ben normalde arkadaşlarına karışmam ama ben büyük yerde yaşadığım için insanı gözünden tanıyorum bu çocukta bi bokluk var şu çocuk şöyle bu çocuğun amacı bu" diye manipüle ederek bütün arkadaş çevremi yok etti tabi tüm zamanınımı onunla konuşarak geçirdiğim için beni terk edene kadar ne kadar yalnız olduğumu bütün arkadaş çevremi kaybettiğimi fark etmemiştim bile.
Aslında bana karışılmasına asla izin vermem kırmızı çizgimdir ama bunların hepsini “Bak ben normalde arkadaşlarına karışan biri değilim ama büyük yerde yaşadığım için artık insanları gözünden tanıyorum. Şu çocuğun niyeti farklı X iyi biri değil Y sana yan gözle bakıyor.” diye manüple ederek yaptı.
Onun manüplasyonlarına yaşadığımız bir olaydan örnek vereyim:
Bir gün Emir diye bir arkadaşımla buluşacaktık, R'ye “Ben Emirle buluşmaya gidiyorum, şu an hazırlanıyorum birazdan çıkarım. ” diye mesaj attım.
“Hayır gidemezsin, o çocukla buluşamazsın. ” dedi
“Senden izin almıyorum haber veriyorum. ” dedim
“Buluşursan ayrılırız. ” dedi ben de “İyi ayrılalım o zaman. " yazdım
“Sırf o çocukla buluşmak için mi benden ayrılıyorsun? ” dedi
“Hayır hayatıma karıştığın ve beni kendinle tehdit ettiğin için senden ayrılıyorum. ” dedim
Emirle buluşmaya gittim eve döndüğümde R aradı ağlayarak “Artık arkadaşlarına karışmıycam yeter ki barışalım” dedi sözünü tutmayacağını bildiğim için barışmadım telefonu kapatıp görüntülü aradı elinde jilet vardı “Benimle barışmazsan kendimi kesicem. " dedi o kendine zarar vermesin diye mecburen barıştım.
En son ve kesin ayrıldığımız zaman bana “Ben seni hiç sevmedim. ” demişti.
Yani bütün bu yaptıkları benim canımı yakmaktan zevk almasından ibaretti
M: Kendisi aşırı ilgisiz biriydi, bir olaydan ötürü annem normalde karışmadığı şeylere karışıyodu bana “Sevgilin olmayacak duyarsam seni odana kitler aç bırakırım tuvalete gitmene bile izin vermem kendi bokunda boğulur ölürsün" diye tehdit etti M'yi "Böyle bi durum var ben aramadan arama" demek için aradım açmadı önemli olduğu için bikaç defa daha aradım "arkadaşlarımlayım niye açmadıkça arıyosun" (sanki arkadaşlarıyla atomu parçalıyo ) diye kızdı "ama önemliydi" diyip durumu açıkladım "bu kadar önemli olan annenle sorunların mı? "dedi çok kalbim kırılmıştı.
E: Sevgiliyken çok iyiydi ilk aşkımdı ilk defa birine karşı bu kadar yoğun duygular hissetmiştim ama ayrılınca gerçek yüzü ortaya çıktı
Ben ağlarken telefonu yüzüme kapattı, ben ağlarken bana “Bi ağlamadan konuş amına koyim ne dediğin anlaşılmıyo konuşmasını beceremiyon daha” dedi, “Ciğeri 5 para etmez bi kaltaksın git saati 200 lira diye ilan ver” dedi “senden o kadar nefret ediyorum ki ölmen bile umrumda değil " dedi yüzüme karşı instadan bi kıza yürüyceğini söyledi, bana “bipolar olduğunu bilsem yanına yanaşmazdım” dedi
bi konu açıldığında “Beni ailenle tanıştırdın zaten beni biliyolar" dediğimde "yaptık bi hata" demişti en çok da beni bi hata olarak görmesi canımı yaktı. " O kadar anımız var enes yapma böyle" diye ağlarken "keşke ölseydim de senle buluşmaya gelmeseydim. " demişti ben komaya girdiğimde babam ona da haber vermişti ama o bi kere bile arayıp "Şimal nasıl durumu iyi oldu mu? " diye sormamıştı.
Bana beraberken “Yaa kıyamam” sana dediği defalarca teselli ettiği mevzulara aslında inanmadığını söyledi.
Mesela “Ailen seni dövüyor olsa o kadar doktora mı götürür? ” dedi.
Kalbim çok kırılmıştı, madem inanmıyodun yani neden inanıyormuş gibi yapıp teselli ettin bana “Beni anlayan biri var. ” diye düşündürdün?
Kendisi de ailesinin onu evden kovduğunu söylüyor ve özel okulda okuyodu ama ben ona “Çocuğunu evden kovan bir aile onu özel okula mı gönderir? " demedim onun lafına inandım
Ben onunla barışmak için 40 takla atarken bana “Bak Şimâl ben üniversiteye geçtim yeni bir ortamım var. ” dedi
Sen üniversiteye geçeceğini zaten bilmiyor muydun?
Neden tam üniversiteye geçmeden önceki yaz sevgili oldun o zaman benimle?
Benden arkadaşlarına nasıl bahsettiyse biz ayrıldıktan sonra arkadaşı bana E'nin yanında
Bana “Şimâl ben de boştayım haberin olsun” demişti ve E de buna gülmüştü.
O an E'nin beni hiçbir zaman sevmediğini anlamıştım.
Bu olaylardan sonra aşka inancımı kaybedip birdaha kimseyi sevemeceğimi düşündüm. Umarım karşıma bu düşüncemi değiştirebilecek biri çıkar.