Jisung o sabah anasının onu "dur kəndə gedirik" deməsi ilə oyandı. Tez-bazar hazırlaşıb orqanı halına gələn qulaqcığını, telefonunu, adapterini və ən önəmlisi poverbank'ı özü ilə götürdü. Sevinirdi çünkü əmisi oğlu Hyunjin'i görəcəkdi. Bir-iki saatlıq yoldan sonra axır ki çatmışdılar. Jisung demək olar ki özünü maşından atıb əmisi gilin evinə tərəf yönəldi. Hamı ilə görüşüb Hyunjin ilə birgə onun otağına keçdilər. Jisung yatağa oturub sözə başladı:
-Ala sizin tərəfə kimsə köçüb? Evin rəngi dəyişib e ona görə dedim.
Hyunjin də onun yanına oturub başını salladı:
- Həə, bir ay əvvəl köçüblər, kasıb ailədilər səhv eləmirəmsə anası təzədən evlənib ona görə bura köçüblər, elə əvvəl də kənddə olublar. Nə isə e gör nə deyirəm birazdan Felix gələcək şərait yaradarsan də yəqin, qaqamsan nolar onsuzda iki üç ildə bir gəlirlər.
Jisung güldü:
-narahat olma, mənlikdir.
Hyunjin:
-Həri! Yoxdu də sənin kimisi.
Bir iki saat sonra....
Felix axır ki gəlmişdi, Hyunjin'in başı qarışıq idi çünki Felix ilə söhbət edirdi, Jisung isə anasına xəbər verib kəndi avaralanmağa çıxmışdı. Tam qapıdan çıxırdı ki yan tərəfdə evdən çıxan Minho'nu gördü. Heç tərəddüd eləmədən yanına getdi:
-Salam yaraşıq ,necəsən? Bəlkə deyirəm instagramın ola?
Minho qaşını qaldırıb ona baxdı
-Salam, ikincisi də ki olmaz, atam icazə vermir.
Jisung rədd edilməsinin üzərinə biraz dayandı sonra davam elədi:
-atandan qorxursan? Niyə ala?
Minho birşey demədən köynəyini həfif qaldırıb qabırğası tərəfdəki qayış izini göstərdi.....
Hələlik burada kəsirəm, istəyirəm ki daha öz tərzimdə yazım. Ümid edirəm bu mövzuda başqa bir fic yoxdur, çünkü həqiqətən öz ideyamdır, dörd dildə yazmağı düşünürəm, Azərbaycan dilində, türk dilində, ingilis və koreya dilində. İlk bölüm haqqındaki düşüncələrinizi yazmağı unutmayın, sevilirsinizz 🤍