KELEPÇELER 1.bölüm
ben elif karaca bugün okuldaki ilk günüm . Herkes, neredeyse bu kitabı okuyanlar illaki okulun ilk günü heyecanlanmış , hatta kalbi yerinden çıkacak gibi olmuştur. İşte aynı şeyleri bende yaşadım , sınıfım 11-A olması gerekiyordu . Koridorda yürürken etrafımdaki bütün sınıflara baktım , ama 11-A yani kendi sınıfımı bulamadım . Koridordaki herhangi birine sınıfımı sormam gerekiyordu , derin bir nefes aldım ve solumdaki bir erkeğe :
" merhaba !" dedim , evet ne kadar aptalca bir şey.
"merhaba?"
" şey 11-A sınıfı nerede ? "
Kolumdan tuttu ve beni sınıfıma kadar , sürükledi. Ne yaşıyorum ben, bu kim neden kolumdan tuttu ve daha binlerce düşünceler arasında kaybolmuş , gibiydim .
" burası sınıfın , demekki aynı sınıftayız..." bir öksürük ile cümlesine devam etti :
" seni bizimkiler ile tanıştırayım istersen "
başımı sallayarak " tabiki!" dedim . 2 tane erkek ile tanıştırdı beni .
" kendimizi tanıtalım mı ? " baran'la erdem "evet" dediler . " peki sen ? " başını salladı ve konuşmaya başladı.
"ben emir aktaş , annemi daha küçük yaşta kaybettim babamda şuan ünlü bir iş adamı ve şu ikisinden , başka arkadaşım yok yaşım ise 19." sesi çok sert ve yüzü de aynı sesi gibi sert di .
" ben devam ediyim o zaman. Ben elif karaca, bu yılki 2.okulum annemle babam iş insanı olduğu için her iki yıl veya 2 ayda şehir değiştiriyoruz yaşım 17 ." bir anda baran konuşmaya başladı .
"ben baran yıldırım , çok enerjiğim şu yanımdaki tam bir bilge , ve 19 yaşındayım . " nedense emir bana bakıyordu, o mavi gözleri ile bana... bana bakıyordu! .
" öhm... öhm... ben erdem kurt ve bu arada o kadarda zeki değilim , yaşımda işte 19 . " ben nasıl bir durumdayım ? Üç tane erkek ile takılan bir KIZ , annem ile babam öğrenirse benim bacaklarımı kırmakla kalmaz , beni ÖLDÜRÜRLER bu çok net ve kesin idi . Gözlerim benden bağımsız emir'e doğru yöneldi , emir gözlerini benden kaçırarak " okulu gezmen lazım , yoksa kaybolursun." doğru söylüyordu, 3 katlı bir okulda kaybolmamak imkansız. derin bir nefes alarak " haklısın, 3 katlı bir okuldayız " emir kolumdan çekiştirerek , bana 3 katıda gezdirdi .
" okulu gezdirdiğin , için teşekkürler. " dedim . Emir hala bana...bana bakıyordu
(bir saat falan sonra) , kalbim çıkacak gibiydi . Daha ilk günden ne aşkı saçmalama elif, mavi gözleri, o kömür saçlar olmuyor olmuyor galiba... bende diğerleri gibi ilk gün, aşkı yaşıyordum. "ELİF!" dedi baran , bir an arkama döndüm ve ne olduğunu anlayamadım . "revire gel çabuk" "n-neden?" "emir, kavga etmiş emir'in durumu az da olsa iyi , ama çoçuğun durumu-" baranı dinlemeden revire koştum.
"o or***** çocuğunu si**** iletin bunları!" emir bas bas bağırıyordu , ağıza alınmayacak sözler ... "EMİR!" dedim ve ağzını kapattım. "lütfen, yapma bağırma " emir'in öfkesi gözlerinden belli oluyordu o masmavi gözler ,bir anda kıpkırmızı olmuştu.İstemsizce emirin elini tuttum , emir bana şaşkın gözlerle bakıyor bense gözlerimi kapatmıştım . Bir kaç saat boyunca revirde idik serumun bitmesini bekliyorduk. Sonunda serum bitmişdi , eve gitmem gerekiyordu . Yoldan bir taksi çağırdım ve arka koltuğa oturdum . " nereye hanımefendi " hanımefendi mi? Puhahhah erkekler neden böyle , bir cevap verip eve gitmen gerekiyor elif aptal mısın ? Evet , " ben esenyurt piri reis mahallesinde iniyim " 2 saat sonra evime vardım . " ne kadar tuttu"
"250 tl " cebimde sadece 300 tl vardı içimden bir oh çektim "buyrun" dedim . Apartmana doğru ilerledim tam kapıyı açacakken yanımda emir belirdi . "e-emir ?" dedim titrek sesimle . " sen bu sitede mi oturuyorsun?" "evet" neden sorduki hem neden buradaydı acaba bir yakınımı var bu sitede ? . "teyzemler burada oturuyor , ziyarete geldim " dedi ve kapıyı açtı , kapıyı tutmadı bile hiç centilmen değildi . Kapıyı tuttum ve gözlerimi devirdim , emir çok garip biri ama anlamıyorum nasıl duygusuz olabiliyor du ? tam kapıya anahtarı soktum ve çevirdim ÇAT! "hayır hayır anahtar kırıldı " annemler evde yoktu ne yapacaktım . Merdivenlerden inen emiri gördüm "neden evine girmedin ?" sert bakışları yok olmuştu , çok belliydi gözleri dolu idi ama ağlamamak için kendini zor tutuyordu . evet bir cevap vermem lazım ne dicektim tamam evin anahtarı kırıldı falan filan , boğazımı temizledim ve " evin anahtırı kırıldı annemlerde şuan işteler , neyapacağımı bilmiyorum " dedim titrek sesimle bir daha konuştum " p-peki sen iyi misin ? " emir bunu sorduğuma bozulmuş olmalı ki , bana o mavi gözleri ile sert bir bakış attı "ailem ile alakı bir durum ve bunlar seni asla alakadar etmez " sesi ciddiydi belliydiki kavga etmiş olmalılardı . *SON DAKİKA HABERİ* telefonuma gelen bildirime baktım "e-emir annen" telefonu emire doğru döndürdüm " nasıl olur b-bu senin baban değil mi ?" şoka girmiş olmalıydımki bayılmıştım sanırım tek hatırladıklarım, telefon elimden kaydı ve emir bir anda "elif!" diye bağırıyordu ve beni... beni kucağına almıştı. "b-burası neresi" başım ağrıyordu ... HAH! evet hatırladım en son bayılmış olmalıyım ki hastaneye gelmiştim. "ELİF" dedi baran "tamam sakin olun aslında ben iyiyimde" gözlerim Emir'e kaydı. Hiç de iyi gözükmüyordu , ağlamamış da gülmemiş de yani yüzün de bir ifade yoktu . bir kaç dakika sonra serumum bitti daha sonra ise eve gittim . eve girince aileme bile bir şey demeden odama çıktım ve kapımı kilitledim. "neden her şey benim başıma gelirk-" telefonum çalıyordu , bilinmeyen numara arıyordu "a-alo ?" "sen elifsin değil mi ? bende emir " "numaramı nereden buldun?" "telefonunu biraz kurcalamış olabilirim" " ne telefonuma mı baktın hemde benim iznim yokken" "instagram'ını da aldım " ınstagram'ımı mı da almıştı , inanamıyorum . "işim var daha sonra ararsın, görüşürüz" "görüşürüz ... elif " telefonu kapattım ve yastığımın altına koydum . akşam yemeğini yiyip uyudum. rüyamda emir'i gördüm onun mavi gözlerini...