Kelebekler kadar

"Kendinle neden çelişiyorsun kelebek?" Bir suç işlemişim gibi başımı eğmiştim o haklıydı. Neden kendimle çelişiyordum ki, zaten beni bildiklerim her zaman doğruydu,hep ben haklıydım. Belki de degildim ama onun bunu bilmedine gerek yoktu. " Sen neden sürekli etrafımdasın benden başka işin yokmuş gibi?" Elini çeneme atıp baskı uyguladı kafamı kaldırmam için, hiç zorluk çıkarmadım. Göz göze geldigimizde bayılacak gibi hissediyordum, bu kadar yakın olmaya gerek var mıydı? Gözlerimde ne gördügünü bilemem ama bana acıyarak bakmıyordu aksine kimsenin bakmadıgı kadar şefkatle bakıyordu. "Bu dünyada benim senden başka önemli hiç bir işim yok. Neden beni anlamak istemediğini de biliyorum" Kaşlarım çatıldı refleks olarak. "Her şeyi bilemezsin, hem ben seni anlıyorum sen sapık, takıntılı bir psikopatsın" Alayla baktı yüzüme sanki gerçekten ne hissettigimi biliyormuş gibi. Tanrım bıraksa da evime gidip uykuma devam etsem nedir çektigim bu çile. "inan bana her şeyi bilirim en çokta seni bilirim"