Ter içinde uyandım. Elimi yüzümü yıkayıp bahçeye çıktım. Telefonumu açtım Sema’dan mesaj geldi.
Sema: okul formalarını aldınmııı
Bugün tatilin son günüydü tamamen aklımdan çıkmıştı. Hemen hazırlandım. Biraz hava almak için yürümeye karar verdim. Yol çok uzak değildi her kış yürüyerek giderdim zaten.
Yanıma bir araba yaklaştı.
Arabaya bin dedi soğuk ve kalın bir sesle. Şaşkın bi yüz ifadesiyle arabanın içine baktım, hayır bu olamazdı. Bu Ziya koranın oğlu Barkın’dı. Gerek yok zaten gideceğim yer çok yakın dedim. Okula gitmicez zaten. Nereye gidicez? Bin dedim Arin şansını zorlama. Ayrıca okula gideceğimi nereden biliyorsun ki?
Binmezsen ben bindiricem son kez söylüyorum. O arabaya binmeye hiç niyetim yoktu. Hızlıca ara sokağa döndüm ve olabildiğince hızlı koşuyordum. Ama Barkın arkamdan yürüyerek geliyordu.
O sırada duyduğum ses ayaklarımı durdurdu. Bu annemin sesiydi. Bu imkansızdı annemler iş gezisindeydi. Arkamdan Barkın’ın yürüdüğünü hissediyordum fakat bu sesin nerden geldiğini öğrenmeliydim. Kafamı sesin geldiği duvarın arkasından uzattım. Bu bu olamazdı.
Annemler Ziya Korandan bir çanta dolusu para alıyordu. O sırda arkamdaki ayak sesleri iyice yaklaşmaya başladı. Arkamda durduğunda eğilip senin ailende sandığın kadar temiz değilmiş değil mi Arin diye fısıldadı. Arkamı dönüp tokadı suratına yapıştırdım. Düzgün konuş. Bak Arin sınırlarını aşıyorsun. Hadi ya sınırlarını aşarsam nolur. Senin için hiç iyi olmaz diyerek kucağına aldı. Çığlık atamıyordum çünkü yan sokakta annemler vardı.
Beni arabaya bindirip şöför koltuğuna geçti. Artık benden kaçamazsın Arin bu pisliğe çoktan bulaştın. Hangi pisliğe?
Bak senin ailende çok tekin işler yapmıyor. Babamla nasıl tanıştıklarını sanıyorsun. 18 yıl önce yetimhaneden 16 çoçuk kaçırdı ailen ama içlerinde yeni doğmuş bir bebek eksik bir şekilde teslim etmişler babama. Ne için kaçırdıla kı dedim. Çalıştırmak için.