Karanlık ve ağaçlardan önünü bile göremediği halde son nefesini verene kadar koşuyordu.Geçmişinden, geçmişindekilerden ve en önemlisi kendi kimliğinden.Üzerindeki ağır ve neredeyse yırtılma üzere olan gelinlikten gelen kan kokusu zaman geçtikçe daha da kötü bir hâl almaya başlamıştı.Fakat bu onun durmasıniçin geçerli bir sebep değildi.Artık koşmaya gücü kalmamıştı ayağının altında cam kırıkları olduğunu hissedecek kadar canı yanıyordu. Arkadan gelen kurt ulumaları ona hedefini hatırlatsa da biraz dinlemenin zarar getiremeyeceğim düşünerek duraksadı.O sırada burnuna gelen yabancı bir kokuyla endişeli gözlerle etrafına baktı.Etrafta birkaç baykuş ve ağaçlardan başka birşey olmadığını görünce rahat bir nefes verdi.Tam o sırada ensesine gelen darbeyle yere yığıldı.Bilincini kaybetmeden önce kafasını kaldırdı. Yeşil pelerin ve maskeyle siyah bir gölgenin ona baktığını gördü.
"Sonunda karşılaştık Misel"