– Kollarında sigara yanığı izleri olduğunu duydum. Doğru mu?
Bir an duraksadım…
– Doğru galiba. Çok acımasızlar ve pislikler.
Dedi ve bana doğru yaklaştı.
– Başka ne yaptılar? Hepsini anlat, anlat ki mahvedelim onları!
Sol elimle, parmaklarıma kadar çektiğim uzun kazağımın kolunu yukarı doğru kaldırdım. Maşa izleri, sigara yanıkları ve morluklar…
– Orospu çocukları, dediğinde güldüm.
Hiç küfür edecek birine benzemiyordun.
– Yaptıklarına bir bak. Küfür etmeyeyim de ne edeyim?
Boşver, geçti hepsi...
– Bu kulübü ne için seçtin? dedi yerinden doğrulup.
Ben seçmedim aslında. Müzik kulübünü istiyordum. Sen hangi kulüptesin?
– Buz patenine gidiyorum ben. Milli sporcuyum.
Adın “Buzdan Kıvılcım – İklim” falan olmasın? Aynısınız.
– Benzemiyoruz bee.
Yoo, benziyorsunuz, dedim ve güldüm.
Tam o sırada kapı açıldı. İçeri giren Baran, Eymen v2 ve Karza’ydı. Onları görmemle kazağımı tekrar parmaklarıma kadar çekmem bir oldu.
– Oo kimler varmış, selam sarışın, selam turunç.
– Selam kızlar.
Baran ise koltuklardan birine hiçbir şey söylemeden oturup elimdeki noodle’ı aldı. O sırada şaşkınlıkla ağzı açık kalan Karza’ya döndüm:
Burası… niye bu kadar pembe?
Eymen iç çekti.
– Neşe hanım sağ olsun…
Neşe suratını astı.
– Beğenmedin mi? Bence çooook güzel.
– Yo, şey… aslında güzel, diyerek Neşe’nin yanındaki pufa oturdu.
Tam o sırada karnım guruldadı.
– Noodle mı yapsak?
– Olurr, yapalııım. Zaten Baran Lara’nınkini yedi, Lara da aç kalmıştııı.
Yok, alışığım ben, dedim sakin bir sesle.
Neşe şaşırmış olacak ki bana baktı.
– Yemeğinin alınmasına mı?
Yok, aç kalmaya, dedim gülümseyerek.
Küçükken yemek yapmayı bilmezdim. Annem ya mesaiye kalır ya da 3-4 gibi eve gelirdi. Her şekilde okuldan geldikten sonra aç kalıyordum. Bir keresinde açlıktan okulda bayıldığımda hastaneye kaldırılmıştım. O zaman makarnayla tanıştım. Hemşire ablaya anlattığım olaydan sonra göstermişti bana. Kolaydı ve aç kalmıyordum.
– Neden ki? dedi Eymen, merak etmişti.
Küçükken annem mesaiye kaldığında aç kalırdım. Zaten iştahı olmayan zayıf bir çocuktum. Yemek yiyemeyince daha da zayıfladım. Haftada bir gün yemek yer, sonraki günler içecekle idare ederdim.
Yüzlerindeki gülümseme düştü. O sırada boğazını tıkayan Baran öksürmeye başladı.