Bölüm 6

O sırada Karza geldi, Baran’ın omzuna kolunu dolayıp arkadaşça: — Tamam abi, karşındaki bir kadın sakin. — Laraydı değil mi? Bir su iç gel. Kafamı peki anlamında yukarı aşağı salladım ve çantaların olduğu platforma doğru yürüdüm. Erkek manyağı konumuna düşmeme mi yoksa gerçekten bana terbiye verecek babamın beni bırakıp gittiğini, annemin ise pavyonun renkli ışığında ki mesailerini mi düşünseydim? Gözümdeki iki damla yaşı sildim. Tam o sırada arkamdan bir ses geldi: — Selam! Selam? — Ben Karza, memnun oldum tanıştığıma. Bende? Dedim şaşkın bir sesle. Tanışmış mıydık ki? — Dediğine takma, takım kaptanları stresli olur. Şey, peki. Fakat benden önce kendini tanıttın, belli ki sen de yeni geldin, nereden biliyorsun? — Dedim ya, ortaokul ve lise hayatım takım kaptanlığı ile geçti, bayan Turunçgil. Turunçgil mi? — Saçların turuncu ve çillerin var, avokado mu demeliyim? Diyerek kaygılı bir şekilde güldü, ona katıldım. — Doğuştan mı kızılsın? Evet. — Bu müthiş! Ailenizden kim kızıl? Babam. Dedim zorlukla. Her şeyim ona benziyordu; turuncu saçlar, zümrüt yeşilli gözler, açık ten ama karakterimiz benzemiyordu bir tek; o kapandı, ben ise aptal bir fareydim. Ben iyiydim, o ise kötülük. O sırada Karza’nın sevecen sesi duyuldu: — Babanla çok iyi anlaşıyor olmalısınız, benim bana benzeyen bir kızım olsaydı kesin canımdan çok severdim. Maalesef, altı yaşındayken terk etti bizi. Karza’nın yüzündeki gülümseme düştü, sonra sahte bir şekilde gülümsemeye çalıştı. — Özür dilerim, hatırlatmak istemezdim. Gülümsedim: Adım bile sevgilisinin ismiymiş, emin ol hatırlamıyorsun. Dedim gülümsememi sürdürerek. — Nasıl yani, sana sevgilisinin ismini mi koymuş? Evet, sonradan öğrendim. — Özür dilerim, kusura bakma. Sorun değil, boşver. — Takıma dönmeye ne dersin Turunçgil? Olur. O sırada gözüm Baran’a döndü, çaresiz bir şekilde telefona bakıyordu, birinden cevap beklediği çok belliydi, cevap alamadıkça telefona çaresizce bakıp tekrar yazıyordu. Acaba telefonun arkasındaki kişi kimdi? O sırada Karza’nın sesi duyuldu: — Beyler, su molası sonra antrenman ha? — Evet değil mi abi? Dedi bir çocuk, sonra da Baran’ın koluna vurdu, sarışındı ve buz mavisi gözlere sahipti. Tam o sırada bir abi sesi daha duyuldu, — Abii!! Bunu diyen kız sarışın ve buz mavisi gözlere sahipti. Fiziğiyle tam bir kitap karakterini andırıyordu, bana sorarsan kesin buzdan kıvılcım iklimdi. Sahi iklim bi insan olsa,bu kız olurdu.