"Belkide tek istediğin küçüklüğüne geri dönmektir he ne dersin."
"Doğru derim Aloi... En azından o vünlerde mutluydum,umutluydum, duygularım vardı ama şimdi... Ama şimdi hesap sormak için çok geç. Yaraları iyileştirmek için çok geç. Artık güvenmek için çok geç Aloi..."
"Peki ya suçlu kim?"
"Suçlu benim ve cinayetin sorumlusu da... Ruhumu susturdum ve doğru zamanı bekledim ama keşke dedim biliyormuş... Keşke... Ne kadar acı ve yarım kalmış bir kelime değilmi?"
"Sen yarım kalmışsın bence."
"Öyle mi dersin Aloi? Ne yazık ki ben daha başlamadım bile ama nasıl oldu da yarım kaldım inan bende anlamadım."
"Bu konuşma nereye gidecek böyle peki?"
"Bu konuşma da yarım kalıcak Aloi... Benim gibi. Ama herkes bir son olarak görücek bunu bu yüzden onları anlamıyorum."
"Çıkar peşinde koşan varlıklara mı diyorsun?"
"Evet onlara diyorum... Ve onlara olan sevgimden nefret ediyorum."
"Onları sevdiğini nerden çıkardın?"
"Neden bu kadar soru soruyorsun?''
"Kendini tanıman için... Tekrar soruyorum. Onları sevdiğini nerden çıkardın?"
"Bu soruyu bana sonra hatırlat olur mu?"
"Neden cevabını zaten bilmiyormuş?"
"Daha kendimi tanıyamadım Aloi üzgünüm..."
"Sorun değil."
"Hayır büyük bir sorun çünkü daha değil kendimi hiçbir zaman tanıyamadım... Ve bu ne kadar acı versede aptal birisi olduğumu değiştirmez."
"Hani unutmuştuk."
"Neyi?"
"O günleri."
"Aloi lütfen buna inandığını söyleme. İnan o günler benimle birlikte o toprağa giricem... Ne kadar istemesem de."
"Şaka inanmamıştım zaten."
"Bu üzüyor dimi?"
"Bu üzüyor dimi?"
"Maalesef..."
